Puan
810 üzerinden
Düşünmeyi ön görmemiz için oldukça iyi bir eser. Didaktik bir o kadar da akıcı. Hayali bir ütopya... Thomas More tarafından kaleme alınan mükemmel bir eser. Gerçek ol(a)mayacak bir dünya...
Utopia, bana bir hayal şeridi gibi geldi. Öyle bir ülkede olabilmek için neler yapmazdım dedirtti. Eksikliklerimizi, gereksiz fazlalıklarımızı görmemi sağladı. Ne olurdu şu kitabın içinde yaşayabilir olsam? Böyle huzurlu bir devlette çıkarlar savaşı olmadan yaşayabilmek.. Bir oturuşta zevkle okunabilecek bir kitap okumak isteyenlere zevkli okumalar dilerim:)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayaller Hayatlar1000Kitap
Merhabalar
Bildiğiniz üzere Yunanca Ütopia(Ütopya) kelimesi “olmayan yer” anlamına gelip yazarımız Thomas More tarafından türetilmiştir. Kitabımız bir sohbet ortamında geçer. Koyu sohbete hırsızlık suçunun cezası idam olması üzerinde tartışmalarıyla başlar.(okumakla yetinmeyip onları dinlemeyi nasıl isterdim) Sizce de hırsızlık idam gerektirecek kadar ağır bir suç mu?(hele ki ihtiyacı varsa)
Tanrı insan öldürmeyi yasak ettiği halde birazcık para çaldı diye hemen kolayca öldürüveriliyor. Yasalara sığınarak birbirlerini çok rahat öldürebiliyorlar. O halde bunu diyebiliriz; tanrısal yasanın emri, insanın yasalarının izin verdiğiyle sınırlanmış olur. İşlerine geldiği gibi yani, her yerde de bu öyle değil midir zaten? İnsanlar bu tanrısal yasaları ne ölçüde uyacaklarına kendileri karar verirler.
Biraz da Ütopia adasının yaşayışlarını konuşalım.
* Spoi olabilir *
Kralımız Utopus. Ütopia bir tarım ülkesidir kendi besinlerini kendileri üretirler, tüm vatandaşların birlikte çalışarak ürettikleri ürünleri ambara koyarlar. Halk ihtiyaçları kadarını para ödemeksizin alırlar. Şaşırdınız değil mi? Ha belleşe diye öyle açgözlülük ettikleri de yok Her ihtiyacının karşılanacağını bildikleri için fazlasını istemezler, isteyip ne yapacaklar ki zaten . Para kullanmazlar az öncede dediğim gibi, elmas altına değer vermezler çünkü paranın insan ahlakını bozulmasına yol açtığını bilirler. Devlet altınları nerede saklıyor bir bilseniz altının değerini alçatmak için her şeyi yapıyorlar. Günde sadece altı saat çalışırlar eğer bu kadar az çalışarak ihtiyaçlarını karşılamaya yetmeyeceğini düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. (Gerçi ülkemizde günün yarısını çalışıp ayın sonunu zor getirebiliyoruz) Çünkü ülkelerinde boş gezenin boş kalfası bulunmaz kadın erkek çocuk hepsi birlikte çalışır. Kalan
Bu hayali ülkedeki tüm kurumlar bilgelik içinde yönetilir. Diğer ülkelerinki ise akılsızca ve vahşi kalır. İnsanlar o kadar bilgedir ki eğitilmek için çok fazla yasa gerekmez zaten herkes huzur içinde yaşarlar. Bu ülkede her şey eşit bölünür. Zaten kaynaklar oldukça da çoktur. Bu ülke dünyadaki cennettir.
Kendi Ütopyasının Şehidi
Utopia kelimesi hem “hiçbir yer” hem de “iyi yer” anlamına gelen bir kelime oyunu. Bu küçük ayrıntı, kitabın bütün ironisini taşıyor. Yazara baktığımızda bu oyun daha da anlam kazanıyor. 
Thomas More devletin tam içinde yer alan bir hukukçu, bir siyasetçi ve sonunda idam edilen bir adam. İktidarı içeriden tanıyan birinin böyle bir ada tasarlaması tesadüf gibi görünmüyor bana; bilinçli bir meydan okuma gibi duruyor.
Hiçbir yerde olan o memleket, ada, kıyılar elbette kurgu. Ama eleştirilen zihniyet son derece gerçek. Edebiyatın sevdiğim tarafı tam da bu: Harita sahte ama insan doğası fazlasıyla tanıdık.
Ütopya artık yalnızca bir kitap adı değil; bir yazın türünün adı. Thomas More’u değerli kılan şeylerden biri de bu kavramı literatüre kazandırmış olması.
Eğer Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları baskısını okursanız, kitap bittikten sonra 
Mina Urgan’ın kapsamlı incelemesiyle karşılaşıyorsunuz. More’dan sonra yazılan ütopyalar, daha önce 
Platon (Eflatun)’un 
Devlet eseriyle yapılan karşılaştırmalar ve ilginç anekdotlar metni genişletiyor. O noktada şunu fark ediyorsunuz: Thomas More kolay çözümlenebilecek bir karakter değil.
Ruhunda ve hayatında ütopyasını bir şekilde yaşamış bir adam. İnsanların inanmadıkları şeylere yalan yere yemin etmemeleri, vicdan özgürlüğü uğruna kendini feda etmiş biri.
Kitabın bir yerinde, Ütopyalıların savaş sistemlerini, dinlerini, törenlerini, yasalarını ve törelerini düşündüğünü; çoğunun gerçekleşmesi zor şeyler gibi göründüğünü söyler. Asıl şaşırtıcı olanın ise bu garip devletin parasız ve ortak yaşam düzeni olduğunu belirtir. Bu fikir daha sonra farklı düşünürler tarafından genişletildi. 
Karl Marx’ın sistematikleştirdiği kolektif mülkiyet anlayışının 20. yüzyıldaki uygulamalarına, örneğin Sovyet deneyimine baktığımızda, ideal ile pratiğin ne kadar
Utopia kelimesi hem “hiçbir yer” hem de “iyi yer” anlamına gelen bir kelime oyunu. Bu küçük ayrıntı, kitabın bütün ironisini taşıyor. Yazara baktığımızda bu oyun daha da anlam kazanıyor. Thomas More devletin tam içinde yer alan bir hukukçu, bir siyasetçi ve sonunda idam edilen bir adam. İktidarı içeriden tanıyan birinin böyle bir ada tasarlaması tesadüf gibi görünmüyor bana; bilinçli bir meydan okuma gibi duruyor.
Hiçbir yerde olan o memleket, ada, kıyılar elbette kurgu. Ama eleştirilen zihniyet son derece gerçek. Edebiyatın sevdiğim tarafı tam da bu: Harita sahte ama insan doğası fazlasıyla tanıdık.
Ütopya artık yalnızca bir kitap adı değil; bir yazın türünün adı. Thomas More’u değerli kılan şeylerden biri de bu kavramı literatüre kazandırmış olması.
Eğer Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları baskısını okursanız, kitap bittikten sonra Mina Urgan’ın kapsamlı incelemesiyle karşılaşıyorsunuz. More’dan sonra yazılan ütopyalar, daha önce Platon (Eflatun)’un Devlet eseriyle yapılan karşılaştırmalar ve ilginç anekdotlar metni genişletiyor. O noktada şunu fark ediyorsunuz: Thomas More kolay çözümlenebilecek bir karakter değil.
Ruhunda ve hayatında ütopyasını bir şekilde yaşamış bir adam. İnsanların inanmadıkları şeylere yalan yere yemin etmemeleri, vicdan özgürlüğü uğruna kendini feda etmiş biri.
Kitabın bir yerinde, Ütopyalıların savaş sistemlerini, dinlerini, törenlerini, yasalarını ve törelerini düşündüğünü; çoğunun gerçekleşmesi zor şeyler gibi göründüğünü söyler. Asıl şaşırtıcı olanın ise bu garip devletin parasız ve ortak yaşam düzeni olduğunu belirtir. Bu fikir daha sonra farklı düşünürler tarafından genişletildi. Karl Marx’ın sistematikleştirdiği kolektif mülkiyet anlayışının 20. yüzyıldaki uygulamalarına, örneğin Sovyet deneyimine baktığımızda, ideal ile pratiğin ne kadar