Hasret..Söylemesi ne kolay değil mi?Adı batası hasret çeşit çeşittir.Kök salmış bir nasır gibi yapışır bedenine.Kazıyıp atasın,sökesin gelir kökünden.Zor şeydir.Çok zor.İnsani için için yer bitirir.Kimi uzaktı hasretti.Kimi yakındı ama söyleyemiyordu da hasretti,Kimi söylemisti ama umduğunu bulamamış,hayal kırıklığı ile yaşamıstı hasreti..
Ve vuslat..Gecmisin acısını bir anda unutturuveren vuslat..
Tadi damağımda kalan bir kitapla geldim bugün,@kutluyayinevi,@gozenzuhal kaleminden #vuslat ile.
Kitap arkadaşlık,dostluk,aşk,fazlasıyla hasret ve vuslat ile dolu,yazarın kalemini çok sevdim,asırı akıcı,film gibi bir kitapti çok da güzel hikayesi vardı,kavuşmanın o mutluluğunu derinden hissettim,herkese tavsiye ediyorum ve kitabın devamını bekliyorum,bu güzel hikaye mutlaka devam etmeli
Suzan ve Vade iki yakin arkadaşlar,ayni gazetede çalışıyorlar.Ayni üniversite okumus,ayni odada kalmışlardi,şimdi de aynı işi yapıyor ve birlikte yaşıyorlar.Suzan boş vakitlerinde resim yapar,Vade ise keman çalardı.Kimi zaman acilislara katılir,kimi zaman yardım konserlerine giderdi.Bir gün huzurevi sakinlerine bir konser verdi,çok güzel çalıyordu kemani,notalara tutunup,yıldız cümbüşüne süzülüyordu adeta.Kemanin kah isyan,kah kabulleniş,kah baş egiş,kah özlem rüzgarları orada yaşayanları etkisi altina almışti.Vade calmayi bitirirken onunla goz goze geldi,o gözler kaybettiği ruhu bulup yeniden dünyaya gelmişti sanki Vade'yi dinlerken..Vade'de o gözlerden süzülen yaşların esiri olmuştu.O günden sonra sadece onun icin gitti huzurevine..Mağdube Hanim için çalmaya..
Hasret..Suzan ve Vade'nin komsusu.Annesi,babasi ve anneannesini cok küçük yaşta kaybetmis,yetiştirme yurdunda büyümüştü,kendini suçlayarak geçirdiği bir hayatı vardı.Barıs ile tanıştığında üniversiteydi,birbirlerine aşık