Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yara bendeEdebiyat
"Her şey senin şu anki yaşına ayak bastığım gün başladı."
Cümlesiyle söze başlayan yazarımız, daha ilk satırda beni eşsiz bir şekilde etkiledi. Sahi ben kaç yaşındaydım? 9, 13, 17, 25, 43 veya 70, belki daha da fazla. Hayata yeni mi gelmiştim yoksa her yeni gün yeniden geliyor muydum? Bu konuda söyleyebileceğim tek söz, insanın her yaşına dair bir anısının varolmasıdır. Yazarımız da kanaatimce bu düşünce ile başlamış olmalı yazmaya. Bir başlangıcı yoktu belki de. Ortaokul son sınıf öğrencisi olduğu bir vakti seçmiş ancak doğumundan son nefesine değin tüm yaşantısını konu edinmiş..
Fakat bu yazılanlar bir günce değildi. Bir oğul vardı. Gözleri görmeyen bir oğul. Bir de ona göz olan baba var. Bu yazılar da o oğula dinletilmesi istenen ses kayıtlarından ibaretti.
Görmediğin bir hayatı sana düşünde görme olanağı sağlayan bir anlatımı içeren kitapta buram buram kokan Elazığ toprakları, o eski mahalle kültürü, yerel inanışlar, sokak ağızları, insanın içinden geçen temiz ve necis tüm düşünceler en yalın haliyle canlanıyor gözümüzün önünde.
Hikayeyi ana kahraman Hasan'ın hikayesi olarak düşünsek de kitapta Hamo Dede, Deli Neco, Kör Sabiha ve kızı, Goncagül, Nihat, Hüseyin Amca, Şalvar Necdet Amca, Nazif, Emin, diğer aile fertlerinin ve hemen hemen tüm mahallenin hikayesi yer almakta.
Konuşan köpek, Salı Baba Türbesi, iyi vakitte gelsinler, Hüseynik'ten Çıktım Şeher Yoluna türküsü, Salıbaba ve Hırhırik Spor mücadelesi ve daha diğer konularda yine oldukça ilgi çekici ve merak duygusu uyandıran diğer hikayelerdi.
Haydi! Çayını, kahveni al da gel. Sonrasında ise sadece dinle ve hayal et. İnan bana o hayallere başladığın an kendini bir belgesel türü yaşamın tam merkezinde bir izleyici olarak bulacaksın. Sırf bu nedenle dahi olsa mutlaka okuyun derim..
Yara Bende
Yara Bende
"YARA BENDE"
"Bazı vakitler, insanın zamanla derdinin ne olduğunu, zamanın mı insanı yoksa insanın mı zamanı değiştirdiğini sorarım kendime. Bunu veya zamanla ilgili pek çok konuyu her insan arada sırada, belki de sırf laf olsun diye sormuştur kendine mutlaka. Bedenim ve düşüncelerim her gün değişirken ve en küçük değişikliklerin bile farkında olmama rağmen, bir yanımla da geçmişte yaşamaya devam ettiğimi biliyorum."
Edebiyat bazen bizi bir yolculuğa çıkarır. Bu yolculuk, kimi zaman kelimelerin içinden geçerek dereye, ekmeğe, gönle ve nihayet yolun, ağıtın ve kuyunun kıyısına varır. Kitap, tam olarak böyle bir yol izliyor: parçaları birleştikçe, kendimizi hem kişisel bir hafızanın hem de toplumsal bir belleğin ortasında buluyoruz.
"Her şey senin şu anki yaşına ayak bastığım gün başladı.”
İşte böyle başlıyor yazarın anlatısı. Daha ilk satır, bizleri derin bir sorgunun içine çekiyor: Ben kaç yaşındaydım? 9, 13, 17, 25, 43 ya da 70… Hayata yeni mi gelmiştim, yoksa her gün yeniden mi geliyordum? Bu sorular, kitabın atmosferini daha ilk anda kuruyor. Çünkü bu anlatının ne başlangıcı var ne de sonu. Yazar, ortaokul sıralarından bir anıyla açsa da aslında doğumdan son nefese kadar uzanan bir yaşamı konu edinmiş.
Ama elimizde tuttuğumuz şey bir günlük değil. Bir baba var; bir de gözleri görmeyen oğul. Baba, görmediği hayatı oğluna bir düş gibi göstermek istercesine ses kayıtları bırakıyor. Biz de o kayıtların metne dönüşmüş hâlini okuyoruz. Bu yönüyle eser, sıradan bir hatırattan ziyade, bir “sesli hafıza” çalışması. Elazığ’ın kokusunu taşıyan topraklar, mahalle kültürü, yerel inanışlar, sokak ağzı, temiz ve kirli tüm düşüncelerin yalın hâli… Hepsi bu anlatının içinde yerini buluyor.
Haso, ergenliğe adım atmış, ele avuca sığmayan bir çocuk. Yaramazlıklarıyla köyün
Abdullah Ataşçı Yara Bende Kitap İncelemesi1000Kitap
Abdullah Ataşçı'nın "Yara Bende" kitabı, çocukluğumun geçtiği Elazığ'ın Salıbaba mahallesini hatırlatan ve benim için çok özel bir kitap oldu. Kitap, yalnızca bir roman olmanın ötesine geçerek, geçmişe dair anılarımı yeniden canlandıran bir deneyim sundu. Salıbaba, anılarımda tozlu yolları, sıcakkanlı insanları ve mahalle kültürü ile zihnimde çok özel bir yer edinmişti, Ataşçı'nın eseri, kitabı okurken her satırda bu nostaljik duyguları tetikleyerek beni sanki zaman yolculuğuna çıkardı. Ataşçı, sadece mekânları değil, aynı zamanda insan ruhunun derinliklerini de büyük bir ustalıkla keşfe çıkıyor. Her karakter, her olay, okurun zihninde güçlü bir iz bırakıyor ve bu da kitabı benim için çok daha etkileyici kıldı. Kitap, bana sadece eski anılarımı yeniden hatırlatmakla kalmadı, aynı zamanda hayatın farklı yönlerini, insan ilişkilerini ve içsel çatışmaları da yeniden düşünmemi sağladı. Bu nedenle, "Yara Bende", benim için sadece bir kitap değil, aynı zamanda bir anı defteri oldu; her sayfasında, çocukluğumun izlerini bulduğum ve kendimi yeniden keşfettiğim bir eser olarak kalbimde çok özel bir yer edindi.
Zeynep Yara Bende 
Abdullah Ataşçı
Zeynep Yara Bende Abdullah Ataşçı
2019 Attila İlhan Roma Ödülü’nü aldığında ‘’Ödülün hak edenlere verildiği de oluyor.’’ Demiştim. Bunu söylediğimde Yara Bende’yi henüz okumamış olmama rağmen, Abdullah Ataşçı’nın dilini, üslubunu, kurgu dünyasındaki benzersizliğini bildiğimden her satırın okumaya değer olacağında hiç şüphem yoktu.
Üçüncü tekil şahsa hitaben yazılan Yara Bende, okuru içinde bulunduğu atmosferden kendi kurgu dünyasına çekmekte oldukça başarılı ki bunun ne kadar değerli bir özellik olduğunu edebiyat dünyasına kıyıdan köşeden dâhil olanlar çok iyi bilir. Yazar çağdaşlarından ayrılan bir anlatım tekniğine ve hipnotik bir anlatıma sahip. Bazen düş bazen gerçek bazen de düşle gerçeğin iç içe geçtiği olaylar, hiç sıkmayan yöresel dille harmanlanmış ve hiç sıkmayan roman karakterlerinin sıradan ama sıra dışı olduğuna inandığımız hayatlarını okuyoruz. Okurken kimi zaman anlatıcıyla bütünleşiyorsunuz kimi zaman da karakterlerle.
Sonuç olarak edebiyat dünyası Abdullah Ataşçı’yı bu çağın ilerisine taşıyacaktır, bundan hiç şüphem yok. Daha nice eserlere Abdullah Ataşçı, değerini bilen daha çok okurla buluşması dileklerimle keyifli okumalar.
Abdullah Ataşçı’nın kaleminden dökülen, benim dilimi bağlıyor. Ne yazsam eksik bir şey kalacak bu kitapla ilgili. Zaten öyle sağlam kurgulanmış ki ipucu verip işin tadını kaçırmak da istemem.
Yaşanmışlıkları, mahalle hayatını, dedesini, abisini, sevdiği kızı anlatan kahraman anlatıcı Hasan’ın sohbet havasını gerektiren üslubu mükemmel bir buluş. Romanı okurken yer yer gülsem de hüzün hep üst taraftan bakıp durdu. Postmodern anlayışın metafiziksel durumları yansıtma, düşsel anlatım, metinlerarasılık gibi imkanlarından yararlanılması romanı tekdüzelikten kurtarıyor.
Abdullah Ataşçı, birçok eseriyle kitaplığımda uzun süredir duran ama kalemiyle yeni tanıştığım bir yazar. Daha çok okuyacağım. Henüz tanışmayanlara da daha fazla beklememelerini önereceğim.
İlginç bir kitap. İnsan yaşamında etkili olan ilişkiler yumağı. Cinler, ziyaretler, hayali kişiler arasında süren bir yaşam. Konuşan köpek, varlığı tartışılan yerler, hayal ürünü yaşamlar. Ama buna rağmen güncel gerçeklerin yanyana işlendiği bir roman.
Dağda Duman Yeri Yok kitabıyla tanışıp kalemine hayran olduğum Abdullah Ataşçı'dan Yara Bende isimli bu belgesel - roman tarzında yazılmış 2019 Attila İlhan Edebiyat Ödüllü, şiirsel bir anlatımı olan kitabı okudum.
Roman anlatıcısı Hasan' ın oğluna bıraktığı teyp kayıtlarından oluşuyor roman. Hasan'ın kayıtlarında doğumundan önceki zaman, çocukluğu, aşkı, ailesi, kendisiyle birlikte bir çok farklı hikaye sığdırdığı anlatısı var. Kurgu, rüya, hayal ile birlikte aynı anda apaçık yaşanmışlıkların, masalsı bir dille anlatımı ve anlatımın yer yer yerel nitelikler taşıması benim için kitabı daha çok benimseyerek okumama vesile oldu. "insan, ancak yolunu kaybedip ve onu tekrar bulduğunda hayatı öğrenirmiş." demiş Ataşçı; roman kahramanı Haso, yolunu kaybedip bulma arasında, yalnızlaşmış bir toplumda, yarasıyla beresiyle, doğrusuyla yanlışıyla var olmuş, kendi yolunu önemsemekten çok oğluna yol olmaya çalışmıştı sanki. Severek, hissederek okudum.
Abdullah Ataşçı'dan okuduğum ilk kitap oldu ama son olmayacak. Bu kitap için sadece bir kelime kullanma hakkım olsa "samimiyet" kelimesini kullanırdım. Yazar, kalemi yüreğinin eline vermiş de öyle çıkmış sanki bu roman ortaya. Tavsiye ederim.
Bu yöreden geçip göçerken ardınızda ne bırakacağınızı hiç düşündünüz mü?
.
Hasan, Elazığ'ın bir köyünde abi, abla, anne, baba, dede ile oluşan çekirdek ailesiyle yaşıyor. Kör Sabiha, Şalvar Necdet, Tavuk, Bay Miyagi, Hamo dede, Zerteriçli, diğerleri... Hepsinin yaşamlarına Haso'nun gözünden bakıyoruz.
.
Haso'nun ergenlik döneminden başlıyoruz. Ele avuca sığmaz bir çocuktur. Yaramazlıklarından dolayı türbelere, zatlara götürülür. Bir gün Goncagül'ü görür, sevdaya düşer o yaşta. Rıza ile yan yana gelmesine de dayanamaz.
.
Bir gün tepeye çıkar, karşısına da bir köpek. Onunla konuşur, dönüp köye anlatır. Oysa bir deli vardır mahallede, başkasına ne gerek? Ara ara o köpek umulmadık yerlerde karşısına çıkar, bazen sinirlenir, bazen de konuşur Haso. Köyde mistik olaylar olur ama sanki sıradanmışçasına anlatılır. Sonraları Hamo dede göçer ama bu kez birilerinin uykusuna girer. Ölüyken bile baş beladır.
.
Yıllar yine geçer, Haso büyür, o sırada olan olayları mahalleye özgü biçimde anlatır. Herkes bir biçimde birbiriyle bağlantılı. Ama Kör Sabiha'ya ne oldu? Haso'nun babası neden çatı katına kapandı? Türbedeki kemikler nereye gitti? Goncagül hiç mi sevmedi? Yakılan bir köyden bir avuç toprak getirip ne yapılacaktır?
.
Yara Bende, hem içimizden bir kurgu hem de metafiziksel bir örgü. Bir yandan yöresel konuşmaları, yaşam biçimlerini görüyor, öte yandan Haso'nun anlattığı olayların girdabında sürükleniyoruz. Sonu ise şaşırtıcı bir noktaya bağlanıyor. Can damarı da orası.
.
Duygu geçişleri yaşatan kendine özgü bir roman. Bir bakmışsınız kaptırıp gidiyorsunuz. Anlatım dili bazen düşünce akışıyla, bazen de düz yazı. Lezzet arayanlara önerimdir.
.
Betikle esen kalın.
Yazar Hakkında
Abdullah AtaşçıYazar · 10 kitap
1973'te Elazığ'da doğan Abdullah Ataşçı, ilk, orta ve lise öğrenimini de burada tamamladı. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'ni bitirdi. Öyküleri; "Kül", "Kum", "Yaratı", "Yaratım", ÖyküŞiir", Felsefeci" ve "Felsefeyazın" gibi dergilerde yayımlandı. 2002 yılında "Tek Kişilik" adlı öyküsü, Yaba Edebiyat tarafından Hakkı Özkan anısına düzenlenen etkinlikte Teşekkür Belgesi aldı ve "Sokaktaki İnsan Öyküleri" adlı kitabında yayımlandı.
