Dostoyevski "insancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek..
İnsancıklar
İnsancıklar
siz sakın
ola ki hüzünlenmeyin, gözyaşları hiçbir şeyi hafifletmez. Bunu
biliyorum hayatım, bunu yaşayarak öğrendim.
Fyodor Dostoyevski
İnsancıklar
Fyodor Dostoyevski
İnsancıklarÇok garipti, ağlayamıyordum ama içim
parçalanıyordu.
Fyodor Dostoyevski
İnsancıklar
Fyodor Dostoyevski
İnsancıklar
Güçlü görünmek, bir yerden sonra en ağır maskeye dönüşüyor. İçinden çığlık atarken dışardan gülümsemek… İşte asıl yorgunluk bu.
Belki de gerçek güç, hep güçlü görünmeye çalışmak değil…
Zayıf olduğunu kabul edebilmektir.
Çünkü cehennemden çıkış, önce içindeki yarayı kabul etmekle başlıyor. İnsancıklar
İnsancıklar
"Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.."
İnsancıklar
İnsancıklar