Aleyna Kızılkaya
@kitap_sever19
Şu anda okuduğu kitap
Kitap "Artık dulum. 12 Kasım günü Sylvie öldü. Çok üzücü. Bu sene, indirimli satışlara birlikte gidemeyeceğiz." sözleriyle başlıyor.
Yazar kitapta 40 yıllık hayat arkadaşının ölümünün ardından yaşadıklarını, hissettiklerini yazmış.
Kitap yazarın adeta bir iç döküşü, yas tutuşu...
Bazı satırlar sizi derinden etkiliyor. Özellikle ölen eşinin yarım kalan kitabını kaldığı yerden devam edeceğini yazdığı satırlarda ya da eşinin ismini rehberinden silerken yaşadığı, tereddütte acıda...
Kitabı severek ayrıca imrenerek okudu. Fournier şanslı bir adammış. Sevmiş ve sevilmiş...
Yazar "Büyük Buhran" döneminde tarımın kapitalistleşmesiyle birlikte doğdukları, büyüdükleri toprakları iş bulma umuduyla terk etmek zorunda kalan insanların hayatta kalma mücadelelerini "Joad" ailesi üzerinden işlemiş.
Kitabı okurken dibine kadar yokluğu, sefaleti, açlığı, çaresizliği hissedeceksiniz. Tüm ruhunuzla kapitalist düzene isyan edeceksiniz. Kitabı gözleriniz dola dola bitireceksiniz.
Tanzimat edebiyatı yazarlarından biri olan Ahmet Mithat Efendi bu kitabında yanlış batılılaşmayı muntazam bir şekilde ele almıştır. Kitabın kahramanlarından biri olan Felatun Bey alafranga bir aileden gelmektedir. Gösteriş ve lükse düşkün, baba parası yiyen bir tiptir. Rakım Efendi ise yoksul bir ailenin çocuğudur. Ancak kendini geliştirmiş, kültürlü, çalışkan bir tiptir. Kitapta bir nevi alafranga ve alaturka yaşam tarzları kıyaslanmaktadır. Kitapta en sevdiğim şey yazarın kitaba yer yer dahil olması oldu.
Okurken sıkılmayacağınız kısa bir sürede okuyup bitirebileceğiniz şahane bir kitap:)
Felâtun Bey ile Râkım EfendiAhmet Mithat Efendi · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202528,2bin okunma
Sayfalar ilerledikçe Oscar Wilde'ın içinde bulunduğu çaresizliğin, üzüntünün gittikçe azaldığını görmek, duygularının gittikçe iyiye doğru evrildiğini görmek beni çok mutlu etti zaman zaman Oscar Wilde'a kızdığım olmadı değil ama kitap bütün olarak çok güzeldi bana çok şey kattı.Ancak Oscar Wilde'ın Hz. İsa'dan bahsettiği kısımlarda(100-130 sayfalar arası)çok sıkıldım hiçbir şey anlamadım ama genel olarak çok beğendiğim, herkesin okumasını istediğim bir kitap
Sabahattin Ali
Bitmesini hiç istemediğim, 1948 in mektuplarına gelmekten korktuğum, kendi dertlerimi unutup Sabahattin Ali'nin dertlerine kâh üzülüp kâh ağladığım bi okuma oldu benim için. Sayfalar ilerledikçe, mektuplar azaldıkça Sabahattin Ali'nin öleceği korkusu sardı beni.Sanki 70 yıl önce ölmemişte ben son mektubu okuyup kitabı kapattığımda ölmüş(öldürülmüş) hissine kapıldım. Bu kitap bana çok şey kattı. Bütün Sabahattin Ali severlerinin okuması dileğiyle...