çağla akgün
@kitaparomasi
okuyorum, öyleyse varım
Bir çiçeği büyüyen sevgi, insanı değiştirmez mi sanıyorsun?
Reklam
Ölüler Konuşamaz - #kitapyorumu
"Kendini korumayı öğrenmen lazım, avazın çıktığı kadar bağıramazsan zamanla susmaya mahkum hâle gelirsin."
Herkese selam. Ölüler Konuşamaz'ın yorumuyla geldim. Kitap Dilara Keskin'den okuduğum ilk kitap sayılır. Düşman Okullar'ı biraz okumuştum ama onunla karşılaştırınca bile gelişimini görebiliyorsunuz. Kitabımız bir cinayet kitabı biz de katilin kim olduğunu öğrenmeye çalışıyoruz bununla birlikte Gökçe -ölen karakterimiz- ve arkadaşlarının geçmişindeki hatalarının gün yüzüne çıkmasını okuyoruz. Kitap öyle akıcıydı ki bir günde bitirirmişim kalınlığına nazaran. Bazı yerler klasik cinayet romanlarında olan şeyler ama yazar bunları iyi işlemiş diye düşünüyorum. Uzun zaman sonra soluksuz okuduğum ilk kitap olduğunu söyleyebilirim.
Gökçe'nin ölümü üzerine 11 yıl geçmiştir ve davası tekrar açılacaktır bir olay üzerine. Biz de gelişmeleri okuyoruz, karakterleri tanıyoruz. Kitabın giriş bölümü beni baya ürkütmüştü. Çoğu kitabın girişi çok sıkıcı olur olaya gel dersiniz ya bu kitap sanki olayın ortasından başlıyor ve bir anda sonunu gösteriyor gibi olmuş. Ordan anlamam gerekirdi kitabı çok seveceğimi. Bazı olayları ön gördüm ama ağzımın açık kaldığı yerler de oldu. Sadece cinayet kitabı demek doğru olmaz kitap için. Aşk, arkadaşlık, gerilim da bol bol vardı. Günümüz sorunlarına değinmesi de ayrı bir güzeldi kitap için. Hem geçmiş hem günümüz içinde geçiyor kitap daha sonra bunların birleşmesini görüyoruz başta aklım karışsa da karakterler oturunca çok keyilfi oluyor hele de yazar son kısımları öyle bir bitiriyor ki bu bolümü hemen okuyayım diğerine geçeyim diye hissediyorsunuz.
Katilin kimliğine gelecek olursak. Tabiki spoiler vermeyeceğim ama hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebildim. Bana yazar sanki katili son anda karar vermiş gibi
Gümüş renkli ayışığı yer yer suya vuruyor ama Ingleside gölgede kalıyordu. Ağaçlar "eski hikâyeleri" fısıldarken, Gökkuşağı Vadisi'nde bir baykuş uğulduyordu. "Ne mutlu bir yaz oldu." diye düşündü Anne. Sonra Yukarı Glen'de yaşayan Kitty Teyze'nin bir zamanlar söylediği bir şeyi anımsadı: "Aynı yaz iki kere yaşanmaz."
Eh, hayat böyleydi işte. Mutluluk ve hüzün... Umut ve korku... Ve değişim. Sürekli bir değişim! Bu elde olan bir şey değildi. Eskiyi bırakıp yüreğinize yeniyi almak zorundaydınız. Onu sevmeyi öğrenip sonra onu da bırakmayı bilmeliydiniz. Çok güzel olan ilkbahar yerini yaza, yaz da sonbahara bırakıyordu. Tıpkı doğum, evlilik ve ölüm gibi...
"Başka insanların yüzüne bakabilmek için ilk önce kendi yüzüme bakabilmeliyim."
Reklam