Ne çok sevmek istiyor insan
birini denizi geçerken mavi,
birini yaz gibi düşlerken kuytu
ikindiyi uzatan o aşktan gövdeyi,
birini kopkoyu bur şiire batmışken
ve birini sanki onu sevmek için
dünyaya gelmiş gibi yalnızca
Babaannem derdi ki: İnsan kısadır oğlum
ve bilmezden gelir kısalığıni, bilseydi
yarışmazdı yollarla, göğe evler yükseltmezdi,
Nazlı babaannem sözü de uzatmazdı ısrarı da
az söyler, usul söyler, pir söylerdi bir de
adamın kötüsünü piyade, sözün fazlasını şiir
yaparlar derdi, piyade olduğumu da gördü, şiir yazdığımı da,
Kendisi aç kalır, susuz kalır, yemez içmez, dışarıda, parkta yatıp kalkar, ayakkabısının altı delik olur-lakin boyasız olmaz-, elbiseleri lime lime olur dert olmazdı. Çocuklarının ve hanımının yüzünde en küçük bir keder, sırtında en ağır keder oluverirdi.