Tuğçe
@kitapperver1
Ruhumuza bakıyor bir kitap, bir şirâze
Nurullah Genç
Bu kadar etkilenmem normal mi?
Belki de deprem ile aynı dönemde bir ferahlık bulmak için başlamam bu kadar etkilenmeme neden oldu. Hem kendimden bir şeyler buldum hem de hatalarımı, eksikliklerimi fark ettim.
Okuyanları bu yolculukta güzellikler bekliyor :)
Reklam
Beğenmedim.
Neyi beğenmediğini, neden beğenmediğimi yazmak dahi içimden gelmedi.
Tek umudum yazarla aynı duyguları paylaşamadığım için yarım kalması. Yoksa yapılan inceleme ve puanlar beni üzmeye devam edecek.
Her kitabında, yaptığı işe ve okurlarına saygı duyduğunu anlıyor ve özel hissediyorum. Kurguyu işleme şekli, korkusuzca her ayrıntıya varması beni mest etti. Asla bilemeyeceğim ve anlayamayacağım terminolojik bilgileri bir süre sonra fark etmeden anladığımı hissettim. Ama kitabın arka kapağında dediği gibi "okuyanın okumayanlara kolay anlatamayacağı..." bir kitap.
Dili, geleneği çok iyi harmanlayıp adate yeni bir çizgi oluşturuyor. Ana teması her zaman insan ve insanın bitmek tükenmek bilmeyen istekleri... Tabii ki sonunda karakterlerin bazıları gerçeği anlayıp hatasından dönüyor bazıları dozu artırıp yoluna devam ediyor ve kendi sonunu hazırlıyor bazıları ise hiçbir şeyi anlamadan bu alemden göçüp gidiyor.
Eğer okumaya başlayacaksanız 'Puslu Kıtalar Atlası' ile başlamanızı tavsiye ederim. Çünkü diğer kitaplarında hikayeye başlama şekli sizi yorabilir.
Okumaya başlamadan kısa bir süre önce düşünmeye başladığım, kendi başıma halledemediğim konular vardı. Bu kitabı seçerken bu sorulara yanıt vereceğini bilemezdim, cevaplarını şimdi bulduğuma inanıyorum.
Geçen sene okumaya karar verip okumamıştım. "Her şeyin bir zamanı vardır." Bunu kitabı okurken daha net anladım. Yaşam gayelerimi gözden geçirmem gerekiyor. Pişmanlık duygusunu birçok defa hissettim. Allah'ın kelamı olan her kitap özeldir, O'nu O'nunla anlatmak, kendi sözleriyle yol göstermek en doğru olandır. Bu dünya, aslolanın bir yansıması, bir örneğidir. Alışkanlıklarımızı değiştirmeli yerine saf olanı koymalıyız.
Çeviriyi çok beğenmedim ama en iyisi bu sanırım. Bazen kaba yazımlar ve anlatım şekilleri var buraya takılmadan anlatılmak istenen öze yoğunlaşırsak daha faydalı okuma olacağını düşünüyorum.
Hiç başucu kitabı seçmemiştim kendime, bu yolda bir ilk olabilir.
Bilemiyorum, biraz eleştirerek okumak beni yordu. İlk sayfalarda betimleme zinciri aradım. Noktaların fazlalığı son okumalarımdan farklı olduğu için zor geldi, sonra ne mi oldu? Nokta azalmadı ben alıştım.
Bazı cümleleri film izlerken ilerlettiğim gibi okumadan geçmek isterdim.
Genel olarak okuyucuyu etkiler, bazen hiç durmadan akıp giderken bazen "bu kimdi?" "Hangi karakterden bahsediyor?" "olayı nerde kaçırdım? " gibi sorularla karmaşaya neden olarak yapar bunu. Okuma oranına bakıldığında etkilediği aşikar ya da popüler...
Her neyse.
Karakterin varlık arayışı, ruhundaki boşluk ve bu boşlukları doldurmaya çalışması... Hepsinin altında duygularında oluşan o iz ve karmaşa var anlıyorum ama hak vermek istemiyorum. Yaşamın muhteşemliğine varması gerek, ona çizilen bu yolda kaybolmuş bir geçmişe sığınıp, benzerlerini arayarak ömür geçirmesi, o birilerini bulunca "yok bu da olmadı" deyip kabul etmemesi ne kadar doğru. Yaşam böyle bir şey mi?
Geçmişin tortuları ne kadar zihnimizde yer etsede baş etmeyi öğrenmek, saf olanı bulmak gerek.
Son olarak merak ediyorum Oguz Atay'ı bu satırlar mı etkilemiştir?
"-Tutamak sorunu. İnsanın bir tutamağı olmalı.
-Anlamadım.
-Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez."
Reklam