Osmanlı Devleti'nde Ramazan ayında saray ve konaklarda gelenek hâline gelen iftar davetlerinde misafirler dışında isteyen herkes için de sofraların bulunduğunu ve gelen kimsenin kapıdan geri çevrilmediğini söylemiştik. Davetlerde sunulan envai çeşit yemeklerden ve hoş sohbetlerden sonra misafirlere "diş kirası” adı altında harçlıklar veya çeşitli hediyeler verilmekteydi. Bu gelenek önceleri zor durumda olanlara gönül kırmadan yapılan bir yardım olarak başlasa dahi zamanla değişmiş ve XIX. yüzyıla gelindiğinde gerek Sultan Abdülmecid ve Abdülaziz'in saltanat yıllarında, gerekse II. Abdülhamid döneminde âdeta bir resmiyet kazanmıştır.