Arkadaşlar, aşk acısı için üzülüyorsanız üzülmeyin diyecektim ama gerçi tam çağındaysanız ne desem boş gelecek. "Her derdin kendine göre bir ağırlığı var." diyeceksiniz, haklısınız da.
Ama bu yollardan geçmiş bir ablanız olarak söylüyorum; sorumluluk almamışsanız yetişkinlik kadar zor bir şey yok. Hele bir de artık öğrenci değilseniz, omuzlarınıza yüklenen sorumluluklar ve bunun ömür boyu böyle devam edeceğini düşünmek insanı daha da yoruyor.
Gerçek anlamda söylüyorum, neşem bitti. Ağzı hiç kapanmayan kızın artık ağzı açılmıyor. Konuşsam bile akademik, gelecek odaklı ve ciddi konuşmaya başladım. Karşıma komik insanlar çıksın da iki güleyim diye dua ederken, artık hiçbir şey beni mutlu etmiyor. Günlerim sadece geçip gidiyor; en azından ben öyle hissediyorum.
Türkiye'de yetişkin olmanın verdiği huzursuzluk...