Belki de sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz. Ama daha derinlere inin, sonunda sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz: siz bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz! Siz arzuyu seviyorsunuz, arzu edilen şeyi değil.
Benciliz. Herkes, hepimiz.
İnsanlığımız, çağımız bencil. Tüm dünya bizim etrafımızda dönsün istiyoruz, hep bizim olsun, hep bize verilsin pastanın büyük dilimi.
Mesela bir çığlık kopuyor bir yerde biz duymuyoruz, bizi rahatsız etmiyor diye önemsemiyoruz. Çocukların açlıktan öldüğü bir dünya ulan burası! O kadar benciliz biz. İki lira kırk kuruşluk süt ile doyacak çocukların açlıktan ölmesine sessiz kalacak kadar. Ne bileyim bir kadını sokağın ortasında yerden yere vuruyor bir adam, şöyle toplansak devleşiriz ama ilgilenmiyoruz. Yer bizim değil, kadın bizim değil diyoruz. Vursun. Utanmıyoruz bir de, izliyoruz. Daha ileri gidiyoruz, kim bilir diyoruz ne yaptı yere vurulmayı hak edecek...
Kötüyüz kötü. İçimiz kötü! Ruhumuz, zihnimiz kötü.