"Bir insanın başka insanlara zarar vermeden yaşayabilmesi için manalı ve derinliği olan bir ideali olmalı; iç alemine ve etik değerlerine dair bir ideali."
Friedrich Nietzsche'nin “asketik ideal” adını verdiği kavrama çok yaklaştırmaktadır. Böyle bir görüşte filozof hayatın sadece bir seyircisi olur. Hayatın böyle bir seyircisi haline gelen insan, kendisini harekete geçiren, ilgisini çeken şeylerden uzaklaşır. Böyle bir bilgelik anlayışı. İnsanın dünyaya yabancı kalmasına, etkinliğe düşman olmasına neden olur ve bu şekilde de insan. Tutkularından, canlılarından ve hayatın gösterdiği gerginliklerden soyutlanır."
- "Küçük ve miskin fikre dayanan hiçbir arzu, heves, merak ve davranış ideal olamaz. Bir şeyin ideal olabilmesi için mutlaka cemiyet plânında ulvî bir oluş ve erişe göz dikmesi lâzımdır..."