Bense kara bir bulutun üstünde mi, karanlık bir vadide mi yürüyorum? Emin olduğum husus şu ki, cehennem var ve ben oraya doğru gidiyorum, üstelik çok yaklaştım.
En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.