Fikir dağarcıkları bundan ibaretti. İşe gir! İşe git!
Ablası konuşurken, zavallı, hatta köleler diye düşünüyordu.
Dünyanın güçlülere ait olmasında şaşacak bir şey yoktu.
Köleler, kendi köleliklerine saplantıyla bağlıydı. İş, önünde secde edip tapındıkları altın putuydu onların.
Ama siz köleler - kabul ediyorum, köle olmak hiç de iyi bir şey değil - siz köleler gelişim yasasının hükümsüz kaldığı, zayıfların ve güçsüzlerin yok olmadığı, bütün güçsüzlerin her gün istediği kadar yiyip içti ve aynı güçlüler gibi evlenip yeni kuşaklar ürettiği bir toplum hayal edersiniz. Peki bundan nasıl bir sonuç çıkar? Gelecek kuşakların güçleri artmaz, hayatları değer kazanmaz.
Tersine kaybeder.