Sedef
@ksedef
Hıristiyanlar Göklerdeki Baba hikâyelerini anlatmaya başlamadan önce de savaşlar vardı. Fakat tanrılar yüzünden savaşanlara pek rastlanmazdı. Herkesin kendi tanrıları vardı, tıpkı 99 Tengri tanrısı, Baal ve Tanit, Jüpiter ve Mars ya da Zeus ve Artemis gibi, üstelik herkes birçok farklı tanrı olabileceğini kabul ederdi. Birilerinin farklı tanrılara tapmasında hiçbir sorun yoktu. Hatta Romalılar, Yunan ve Kartaca topraklarını istila ettiğinde bile kimseyi Roma tanrılarına tapınmaya zorlamadı. Ama Hıristiyanlar yalnızca bir tanrı var demeye başlayınca, işte o zaman buna inanmayanlarla savaşmaya başladılar.
Reklam
İnsanlar genellikle bir hikâyeye, doğru olduğuna dair güçlü kanıtları olduğu için değil, doğruluğuna inanmayı çok istedikleri için inanırlar. Çetin ve zorlu hayatları olan insanlar, öldüklerinde o muhteşem Cennet'e gidebileceklerine inanmayı umutsuzca isterler.
Görmüyor musun ki gözlerim, neşe ve sevinçle parıl parıl parlamaktadır. Fakat bunun nedenini başka bir şeye bağlama. Gözümdeki ışığın ateşinin bu kadar parlak olması ancak senin parlak yüzünün ışığından aksetmiş bir parlaklıktır.
Bu kadar çiçekler iki üç günde soluyor. Bu kadar kuşlar iki üç yılda telef oluyor. Benden küçük bu kadar çocuklar ölüyor. Bunların hepsini görürdüm de yine ölümü bir türlü kendime yakıştıramazdım.
Bu can evimdeki sancı da beni öldürüyor. Sabahtan beri sanki ciğerimin her dakikada bir parçası kesildi.