fatıma
@kubaros
41 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"hiçbir planımız, hedefimiz yokken bizi dönen çarkına atıp döndüren yamuk felek, ömrümüzde çektiğimiz bunca acının, derdin, gönül kanının karşısında ne ödül verecek bize?"
nasıl anlatsam bilmiyorum. neresinden başlasam onu da bilmiyorum. karmakarışığım. derin sinirliyim. böyle hayatların gerçekten olduğunu bilerek okumak sarsıcıydı.
şöyle. kitap Farsça yazılmış bir eser. dili oldukça ağır. uzun cümleler kurmanın havası yüzünden yazar her ne kadar uzattıysa da çevirmen işi halletmiş sağ olsun. ama yine de dilinin çok akıcı olduğu söylenemez.
kitap iranın günlük yaşamını kahramanlar üzerinden anlatıyor. ilk baskısı yazarın kendi sermayesiyle yapılıyor ve sonra da bir yıl geçmeden 2. baskıya ihtiyaç duyuluyor. patlayıp gidiyor yani. eleştirmenler kitap hakkında yorum yapmak için yarışa giriyor. çünkü özetle kitap o zamanın yıllarına ansiklopedi niteliğinde ışık tutuyor. zaten yazar da Fars edebiyatının büyük romancısı olarak anılıyor.
konuya gelirsek, aşamıyorum ama kısa geçeyim. seyit miran, eksiksiz bir hayat yaşayan, hoş ve güzel bir kadın, güzel çocuklar, varlıklı bir hayat, iyi bir iş, saygın bir konum vs.. her şeye sahip bir adam. hayatının güzel zamanında güzel bir kadına denk geliyor. işte kitap zaten genel anlamda kuma düzenini ele almış. bu yeni kadın işveli cilveli genç bir kadın (homa). seyit bey hayatından sıkılmış olacak ki karısıyla ilişkisinin nasıl nefrete dönüştüğünü ve ailesi bir kenardayken başka yakın bir kenarda başka bir kadınla aşkını okuyup duruyoruz. kitabı kesintisiz okuyamadım. midem kaldırmadı. ağır geldi ve ara vermek zorunda kaldım. bir adamın bir kadına yaptıklarından çok bir kadının bir kadına yaptıkları daha çok şaşırtıyor hep. ama mesele bu değil. bırak git dedim kaç kere içimden Ahu'ya ama ahu asla gitmedi. nasıl katlanılıyor
Reklam
sevgili Judy,
öyle muhteşem öyle büyülüydün. öyle ve öyle güzeldin ki etkinden çıkamıyorum. ömrüm boyunca benimle kalmanı diliyorum..
bu kitapla geçirdiğim eşsiz vakitler için minnettarım. ağladım. çok gülmedim okurken. çok ağlayabilen biri de değilim aslında ama bu kadar acıyı tartamadım. kötülüğün tinsel yankısını bu kadar net hissetmemiştim hiç. çok çok etkilendim.
okurken şeyi düşündüm, acılar hiç bitmeyecek. hep bir yenisi eklenecek. ve bu acılar delik deşik etse de aklımıza kazımamız ve hiç unutmamamız gereken şeyin "kendi biricikliğimizi korumamız" gerekliliği olduğunu kendime hatırlattım. ne yaparsak yapalım, hayatımızı ne acılar ve vahşetler donatırsa donatsın birileri için çok değerliyiz. ama kendi içindeki ışığı bulamamanın getirdiği manasızlıklar boşluğunu hiçbir şeyin dolduramayacağını, her defasında delicesine sevilsek ve çılgınca aşık olsak (olunsak) bile kendimizi bulamadığımız, özümüze inemediğimiz, değerimizi fark edemediğimiz takdirde bu sevgilerin hiçbir halta yaramadığını sertçe çarpıyor yüzümüze. hiç yumuşak bir kitap değil. gerçek mi istiyorsun diyor. gerçek bir acının, değersizliğin, ruhu nasıl unutturduğu, zihnin matematiksel ölçüde her şeye alışabileceğini, her acıyı robotsal olarak yaşam tarzı haline getirebileceğini anlatıyor.
ve ne yaparsak yapalım, nereye gidersek gidelim bu beden tinsel fakirleştiğinde neye robot edildiyse hayatını ona köle ediyor. değer kabul görmüyor.
değeri geç görmenin, sevgiyi geç fark etmenin, bu dışımızdaki kabuğu geç kırmanın acınası döngüsünü aklımıza çarptığında her şey için geç olabiliyor.
tüm bunlar için seni nasıl unutabilirim jude? seni aklımdan nasıl çıkarabilirim? bu acının neresinde otursam fena yakıcılığı nasıl yıkabilirim?
ve çokçok sevgili yanagihara, tüm bunlar.. hayatında var edebileceğin en
"gerçek güzelliğe tutulmuş birinin gösterdiği belirtiler, cüzzamın belirtilerine çok benzer."
okuduğum ilk mişima kitabı. kitabın betimleme niteliği bazı kısımlarda bir tık aşırıya kaçabiliyor ama bu akışa asla engel değil tabii ki bizi olaydan koparmıyor.
kiyoaki, o dev kibirinden nasıl arınıyor beraber görüyoruz. (bu noktada bazı karakterlerin yapısına değinecektim ama vaz geçtim bunu deşifre etmeye gerek yok diye düşünüyorum. düşündüm.)
her karakter o kadar ince işlenmiş ve alt yapıları o kadar sağlam oluşturulmuş ki hayatımızda varlığı inkar edilemez sağlamlıkta bulunan insanlardan parçalar görüyoruz ve bu da kitapla olan bağımızı kuvvetlendiriyor diyebilirim. bilemiyorum.. okuduğum için çok mutluyum. sizde oluyor mu bilmiyorum ama bazı kitapları ara ara zorluklarda adımlarken (ki ben bunu çoğunda yaşıyorum dağınık aklım dolayısıyla) sonuna dayanınca sallana okuruz da bittiğinde öpüp bağrımıza basarız ya hani.. işte öyle. anlatamadım. anlatamam da aslında öyle çok. ama okuyun. üzgünüm ama memnunum bu kitapla tanıştığım için.. iyi ki var olmuşsun mişima..
hayatta güzel rastlantılar uğruna yaşadığımızı hissettiriyor bu kitap. acılı tatlılı içimize işleniyor. evet diyor insan, bu rastlantılar hayatın katlanılmazlığını bastırıyor. bir rastlantıyı yaşamak için uzun yollardan geçiyoruz, bir rastlantıyı sürdürebilmek için.. bu benim yaşama olan memnuniyetimi artırıyor. okuduğunuza pişman olmayacaksınız, Oğuz Atay kesişeceğiniz en kutlu ve keskin çizgi olacak..
ümit Yaşar'ın öyle derin duyguları öyle içli bir aşk hayatı var ki, sevmemiş ve aşık olmamış kişilerin içine oturacak cinsten. çektiği acıları kabul görmek istemediğim ve neden neden dediğim birçok nokta oldu. unutmadan, bazı cümleler biraz yalın ve yüzeysel ama yine de okurken histen ayırmıyor. eğer bu kitap elinizde varsa ve okumak kararındaysanız bir aşk hayatı içinden okuduğunuzda daha tinsel etki yapacaktır diye düşünüyorum.
Reklam