Erat
@kubraerat
Gezmeyi, fotoğraf çekmeyi, sinemayı, tiyatroyu, kitap okumayı ve eskileri seven bir kız..
Kitap, 19.yy da Bulgarların İstanbul'da cemaat oluşu ile başlıyor. Bulgarların ülkelerinden sadece çalışıp para biriktirme amacıyla gelip zamanla gayrimüslimlere verilen haklar ile(1839 Tanzimat Fermanı) yaşam standartları yükselince burada kalmalarından ve önemli tüccarlar oluşundan bahsediyor. O zamanlar Rumlar ve Yunanlıların dışında Bulgarlara, Makedonlara.. hepsine Rum deniliyormuş. Zamanla Rumlar Bulgarları kendi bünyelerine almaya zorlamışlar ve Fener Rum Patrikhanesine bağımli kılarak artık kendi dillerinde ayini cenaze törenini yasaklamışlar. Bunun sonucunda Bulgarlar kendi dini bağımsızlıklarını ilân etmek maksadıyla bir kilisi kurmak için Osmanlıdan izin istemişler ve Osmanlı'da önemli bir Bulgar görevli kendilerne bedelsiz bir yer tesis etmiş. Burası öncelikle ahşap kilise olarak inşa edilmiş zaman içerisinde demir kilise inşa edilmis..
Osmanlıdaki Bulgarlar hakkındaki bilgilerden sonra Simeon Trayçev Radev'in Galatasaray Mekteb-i Sultanisi'ndeki anılarından bahsediyor.
Reklam
Kitap bitince üzüldüğüm tek şey; bugüne kadar okumamış olmamdı. Dostoyevski'nin bir başyapıtını inceleyip de ne diyebilirim ki! Okumayı düşünenlere sadece bir tavsiye verebilirim: bu yorumumu okuduğunuz an kitabı bulup okumaya başlayın; çünkü onu okumadan kaybettiğiniz her saniye için keşke diyeceksiniz..
O kadar çok altı çizili cümlem var ki; okuduklarım arasında beni en çok etkileyen ikinci roman oldu. Satırlardaki tüm gizin çözülebilmesi için tekrar tekrar okuyacağım bir roman. Şiddetle tavsiye edilir.
İdama giden birinin son zamanlarını anlatan kitap, idam hakkındaki düşüncelerimi değiştirdi sanırım ve insanların bir kez daha ne kadar duygusuz, merhametsiz olabileceğini ve kimilerinin kötülüklerden, kandan beslendiğini, başkalarının çektiği acıları ağızlarının suyu akarak ve neşeyle izleyebilecek kadar kötü olabileceklerini hatırlattı.
Içinde barındırdığı 6 hikayenin her birini okuduktan sonra insan kendini sorgulamadan edemiyor, yüzyıl da geçse insanlık hep aynı; aç gözlülüğü, içinde barındırdığı kötülüğü bitmek bilmiyor. Her birinden ayrı ayrı ders çıkardığım hikayelerden benim favorim, kitaba ismini de veren İnsan neyle yaşar hikayesidir.
Reklam