Kübrâ
@kubraguler
Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta.
Türkoloji/MSc
Öğretmen
Türk Dili ve Edebiyatı
İstanbul
Istanbul, 20 Aralık
459 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Hiçbir iş yapmadan yattığı yerden köyden gelen parasıyla tembel bir şekilde yaşamını sürdüren canım Oblomov. Oblomov,Oblomovluk. Hiç düşündünüz mü bu adam niye böyle yattığı yerden kalkmak istemiyor diye? Şehre göçtüğü halde neden insanların arasına karışmıyor,karışamıyor? Bunun cevabı kitap boyunca belirli bölümlere iliştirilmiş aslında. Oblomov, kendisi içinde yaşadığı ülke içinde çelişkiler yaşamaktadır. Rusya'nın bir nevi 19. yüzyıldaki içsel sorunları yüzünden değişmekte olduğunu fark eden bir Oblomov ile karşı karşıyayız. O bu değişimden memnun değil. Kim zoraki bir değişimden memnundur ki? Zoraki bir şekilde doğulu bir tarzdan batılı bir tarza geçtiğinizi düşünün. Elbette yorucu olacaktır.
Bazı şeylerin gidişatından memnun olmadığının farkında olan Oblomov,çözüm odaklı baktığı zamanda aslında çözümünün ne ve nasıl olacağını da biliyordur. Fakat çözümünü hayatına entegre edemiyordur. Yattığı yerden her şeyi idare etmekten memnun gibi gözükür. Aşk bile onu kurtaramaz. Kendisi bu tembelliğe o kadar alışmıştır ki,çok sevdiği Olga'yı bu tembelliğe bulaştırmamak istememiştir ve yolları ayırmak için korkularının arkasına sığınmıştır.
Oblomov'u okuyan çoğu insanların dediği tek şey kitabı bitiremedikleridir. Okuması bile yorucuymuş. Yani ben böyle düşünmüyorum. Kitap o kadar önemli paragraflar içeriyordu ki okurken diğer sayfaları büyük bir heyecanla açtım.
Kitaptaki karakterlerden kendime en yakın hissettiğim Ştolts'du. O da sürekli yenilenen dünyaya uyum sağlayabilen, hiç yorulmadan çalışan ve hayatını bir düzen içinde yaşadığı için olabilir. Ştols bir plan yaptığında onu askıda bırakmaz,muhakkak uygulama dahiline alır. Bu da hayatı dolu dolu yaşamaktır aslında. Oblomov, Ştolts'un tam tersi bir karakter olmasına rağmen çok yakın arkadaşlığa sahiptirler. Ama bu
Her ne kadar aşkın ele avuca sığmaz bir şey,insanı durup dururken hasta eden bir illet olduğu söylenirse de onun da her şey gibi kendine göre nedenleri ve kanunları vardır. Bu kanunlar henüz layıkıyla incelenememiştir. Çünkü aşka düşen bir insanın kendi ruhunda filizlenen bu duyguyu,gözlerini kapsayan büyüyü bir bilgin gözüyle seyretmeye vakti yoktur. Kalbinin ne zaman ve nasıl hızla çarpmaya başladığını, nasıl birdenbire kendini feda edebilecek kadar güçlü bir bağla bağlandığını, nasıl kendini unutup sevgisiyle bir olduğunu,zekâsının nasıl uyuştuğunu ya da alabildiğine inceldiğini,iradesinin,düşüncesinin nasıl esir olduğunu,dizlerinin nasıl titrediğini,ateşinin nasıl yükselip gözlerinin nasıl yaşla dolduğunu göremez...