İşte bu şekilde:
İçimdeki çarpışması,
Fırtınalı bir deniz ile
Yumuşakça kum gibi
Zihnimdeki umut ve kaygının...
Bu kadar yol varken,
Bir de meraklı bir ben;
Neden olmasın ki umut?
Ama diğer tarafta;
Hayatın acımasızlığı,
Benim acemiliğim
Neden olmasın ki kaygı?
İşte bu şekilde;
İçimdeki çekişmesi,
Çocuklar ve
Onların ip çekme oyunu gibi,
Kalbimdeki temkin ve akış heyecanının...
Yarını düşünmeden,
Hiçbir tehlikeden korkmadan,
Neden akışta heyecanlanmayalım ki?
Ama neden
İncinebileceğimiz bir duruma
Kendimizi atalım ki?
Korkmadan!
BİZİ TAMAMLAYAN SIRLARIMIZ...
(...) Her şeyi rahatça unutabilen insanları kıskandığım zamanlar oluyor. Kum torbalarının teker teker aşağıya atıldığı balonlar gibi hafifleyip yükseliyorlarmış gibi geliyor öyleleri. İçten içe biliyorum öyle olmadığını; bu kadar basit değil hayatla ilgili hiçbir mevzu.
İnsan, içinde her şeyden geriye kalanlarla insan oluyor. Ne kadar sıksa da içlerinde biriken şeyler, ne kadar canlarını acıtsa da, ne kadar ağırlık yapsa ve hafiflemelerine engel olsa da, bu böyle. Unutamıyor oluşumuz, aslında hatıralarımızın ne kadar ayrılmaz parçamız olduğunun da göstergesi... İstesek de unutamıyoruz bazı şeyleri, istesek de setler çekemiyoruz onlarla aramıza... Hatırlamanın anlamlı gelmediği şeyler için bile böyle bu... Bizim bile çözemediğimiz sırlarımız var bizi tamamlayan.
-
Gökhan Özcan, "Dahili Bellekler", yenisafak.com, 22 Haziran 2023-
Gökhan Özcan, "Dahili Bellekler", yenisafak.com, 22 Haziran 2023-
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yedi çöl çevirdim kum saatinde, yedi orman kopardım takvimden, yedi okyanus indirdim gözlerimden, yedi kıta geçirdim ayaklarımdan.. Olmadı. Gitmedi kaburgamdan ellerinin izi. Yedi bıçak saplandı göğüs kafesime, ben bi tek sana vuruldum. Gel sen bizi, yine vur. Ben hazırım ölmeye.
Kum KokusuŞiir
Derin bir veda gibi bir bakış
Bir haykırış ardına bakmadan
Gözlerinde damla damla bir düşüş
Ruhun yıkılmış ayakların yürüken
Ruhun orada kalmış sen uzaklaşırken
Bir damla zehir gibi bir söz
Nasıl bulaştı kanına ansızın
Takatin kesildi, yüzünün rengi attı
Göğüne astığın duaların koptular
Yere düştü, yere çarptı dağıldı
Yeni bir dua asamazdında artık
Bir söz söyledi, göğünü yıktı
Kurumuş yaprak gibi bir hayal
Canlılığını kaybetmiş avucunda
Sıksan ufalanıp rüzgara karıçacak
Kolay değildir feda etmek parçanı
Ama feda eder her insan umutlarını
Uzun bir mevsimdir bir ayrılık
Üstünden gelir geçer baharlar
Çiçekler, rengarenk çiçekler açar
Sen bir çölde uyanırsın her sabah
Mecnun mezarında geçirirsin ömrünü
Mevsim biter bir gün çıkarsın ordan
Yüreğinde sessizlik, burnunda kum kokusu...
Remy de Gourmont, Livre des Masques, 1896
Bir elden bir ele kum gibi akıp giden bir ömür,
Oyun sadece oyundur; ölüm de ölüm,
daha fazlası değil!