kendime öyle düşman ve yabancı yetiştirilmişim ki yaş 28 beni halen anlamadılar. ben de anlatamadım nitekim ben de anlamıyorum. anlamakta istemiyorum kendimi. kendini feda etmek büyük erdem kendin için bir şey istemek ise ayıplanacak bir şey. ben halen bir şey isterken diğerleri ne düşünür diye düşünüp vazgeçiyorum.
yaş otuz beş ömrün yarısı diyen de yanıldı. yaş yirmi sekiz ömür dediğin nedir ki; nerede başlar nerede biter meçhul. ben ne zaman başlayacağım yaşamaya. ne zaman insanlar bencil olmayı ve tahakküm kurmayı bırakacaklar hayatımda. günaha girmeyi istemem lakin gerçekten bazen merak ediyorum ben ne için varım ne için bu varlığı devam ettirmek zorundayım. ne için tahammül edeceğim.
hayatta hiç bir şeye karşı istek duyamaz oldum. bazı günler sigara içmek için uyanıyorum. diğer şeyleri mecburen yapıyorum. Bir rastlantı bekliyorum bir işaret bir kurtarıcı ama gelen giden yok. bana isteksiz olmayı erdem olarak öğretenler bugün iğneleyici laflar ettiklerinin farkına bile varmadan yaşıtlarımın başarılarına methiyeler düzüyorlar.
neden öfkelendim. neden delirdim ben. neden sayıp sövdüm. neden sövmeyecekmişim. beni kendilerine oyuncak bilip sadakatimi zayıflık olarak görmekten ar etmeyen bu insancıklara ben ne diye saygı ve ihtimam göstereyim. neye sabır ettiğimi bile bilmeden beni kıyasa sokan dahası bana namussuz bir insan muamelesi yapan bu insanlar. onlar için harcadım 28 yıl. ne yaptık sana diyorlar. sahi bana ne yaptınız.
benim emeğimin ekmeğini yiyenler benim icraatlerim ile faaliyet yürütenler hakkım olan ve tek kuruş para etmeyen unvanımı da bir başkasının gönlünü hoş etmek için vermekten geri durmuyorlar.
ben artık yoruldum. kimseye borcum yok alacağımdan da caydım. bu hesabı kapatalım artık.
BEN ÇOK HAYATLAR YAŞADIMŞiir
Ben çok hayatlar yaşadım
Hiçbiriniz yoktunuz
Kim olarak vuruldum
Ve cesedimi gömdünüz
Sonra deniz kıyısında
Bir ovada obrukta
Bir düşün son ucunda
Düşündüm sonucunda
Ve ki birden bulunca
Durup soluklanınca
Çok vazgeçişler gördüm
O gecelerde öldüm
Kesti sesimi kör gözüm
Ben çok hayatlar yaşadım
Ah ne acılar sırtladım
Kamburu çıkan sırtlana
Bir ormanda rastladım
Yasla aslını ağaca
Ne sopa ne de kanca
Yenilmiştim kanımca
Ağladım ağladıkça
Sesimde çıkmadıkça
Sırtlan yanıma geldi
Etlerimi dişledi
Kemiklerimi kemirdi
Bırakmadı beni bana
Ben de yitip giderek
Gittikçe tükenerek
Onu koynumda yaşatıp
Urganını taşırım
Reklam
Adamdan o kadar yiyecek aldın beş kuruş vermedin,ne biçim adamsın sen?
O'na paylaşmanın varlığını başkasi ile bölüşme mutlulugunu verdim.
Genelde pazar günleri Atatürk Caddesi'ndeki sağlı sollu kaldırımların üzerlerinde okunmuş kitapların dergilerin satıldığı sergiler açılırdı. Kitap meraklısı bir dedenin, bir babanın vefatından sonra "Evde kalabalık ediyor." gerekçesi ile torun veya oğul tarafından yok pahasına elden çıkarılan değerli kitaplar, bu şekilde ya yok olup gittiler veya kıymet bilirlerce alınıp değerlendirildiler.
O zamanlar pek çok okuma meraklısı bu sergilerden yarı fiyatına aldıkları kitaplarla hem bilgi deryasına dalarlar, hem de kütüphanelerini zenginleştirirlerdi. Tan Sineması ile Yalçın Sineması'nın yakınlarına kurulan ikinci el kitap sergilerinde ise, genelde çocuklara, gençlere yönelik kitaplar, dergiler satılırdı. Bunlar, genellikle resimli Tarkan dergileri, Teksas, Tommiks, Cingöz Recai mecmuaları ile kısa öykü ve masal kitaplarının ağırlıkta oldukları sergilerdi. Ayrıca bu sergilerde beş kuruş ücret karşılığında, kitaplar, dergiler de kiraya verilirdi. Kitabı kiralayan çocuk, oracıktaki bir duvarın dibine çömelir, kendine doğru eğilmiş bir dalın meyvesini yer gibi kitabı öylesine iştiha okurdu.
Günümüzde ise ne "kitap çerçicileri" ne de ikinci el kitap satıcılarını sokaklarda görmek mümkün.
Bu işi şehrimizde birkaç sahaf yürütmeye çalışıyor. Bununla birlikte zaman zaman caddelerde rast geldiğimiz, "korsan" tabir edilen kitap satıcıları ise eski kitap sergilerini hatırlatmaya devam ediyor.
Bir Şehrin Beş Hali
Kadir Üredi
Bir Şehrin Beş Hali
Kadir Üredi
Bana insanı özetle deseler; "İki kuruş için her şeyi harcayıp, iki karış yere gömülendir." derim.
Çocuklar... Benzi sarı, boynu bükük, saçları kırpılmış çocuklar... İkinci Dünya Savaşı yıllarında karneyle alınan çeyrek ekmekle (iki dilim kadar) yirmi dört saat idare etmek için yarı aç, yarı tok büyüme uğraşı veren çocuklar... Devamlı azarlanan, kafası hurafe bilgilerle doldurulan, yanlışında yönlendirilmeyen, doğru yaptığında cesaret-lendirilmeyen, sevgiden, şefkatten yoksun çocuklar... Aile bütçesine on beş yirmi kuruş katkıda bulunmak için yemenici, kunduracı, kalaycı, berber, terzi, bıçakçı dükkânlarına çırak verilen, biraz güçlü olanlarına amelelik yaptırılan çocuklar... Çaputtan bebesi, "kavluk"tan (keçi ve koyunların idrar torbası) topu, bilye alamadıkları için "kıstirik"le (çocukların kendilerinin çamurdan yaptıkları bilye) mil oynayan çocuklar... Ki onlar, günümüzün son kuşağı yaşlı insanlar...
Benim de mensubu bulunduğum, çocukluğu 1930'lu, 1940'lı yıllarda geçen bu kuşak, yokluk ve sıkıntı yıllarında gösterdikleri tahammül ve uyguladıkları tasarrufla bugünkü nisbî refahın temelini atmıştır.
Bir Şehrin Beş Hali
Kadir Üredi
Bir Şehrin Beş Hali
Kadir ÜrediReklam
Reklam