Her akıllı insan hayatın güzel bir şey olduğunu, amacının da mutlu olmak olduğunu bilir. Ama sonra yalnızca aptallar mutlu olur nasıl izah edeceğiz bunu?
Zeyno Karı:
"Ne durmuş öyle yavrum? Bana bak!İyice bak! İşte sizin marifetiniz bu. Ne güzel marifet köyün içine de çeltik ekilir miymiş! Her şeyi gördüysek de bunu görmediydik. Köyün içine de ruhsatiye verilir mi? Bu da senin icadın yavrum. Ha ekilir mi? Bak, bak da taş yüreğiniz yumuşasın azıcık. Sen diyormuşsun ki, çeltik diyormuşsun vatandır diyormuşsun . Adana'da öyle demişsin. Hiç Allah'tan korkmamışsın. Gördün ya halimizi biz de vatanız. Bak, bak.. Bakmazsan halimize, binip trene Ankara'ya böylecene Başkumandana gideceğiz. Bak şu çoluk çocuğun haline. İnsan olanın buna yüreği dayanır mı? İyi bak! Sen Okçuoğlunun adamıymışsın.Bende alır bunları doğru Başkumandana götürürüm. Bindirir trene götürürüm. Al derim köylünü. İşte böyle suya, çamura boğdular. Al derim al!"
Sayfa 47 - Kaymakam ile Zeyno diyaloğu·Kitabı okudu
Bu milletin derebeyliğe tahammülü galmamıştır. Biz memleketimizi Evrepanın yanına, hizasına çıkarmıştık. Ben bir köylü parçası, çiftçi parçasıyım, bu vatan için bütün servetimi toprağa serptim. Geldi derebeyi galıntısı zart, zort etti... Milletin candarmasını da zalim emellerine alet etti.