modunagöreokur
@kyrk
Okur, gezer, keşfetmeyi sever, mesaj atmayın cevap vermez :)
127 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Muhakkak okuyun, okutun...
Beyazıt Akman tüm kitaplarında olduğu gibi bu kitabında da yaptığı çok yönlü araştırmalar sonucunda, tarihimizin önemli bir dönemini destan tadında anlatmış. Kitabı çoğu zaman göz yaşlarıyla okudum. Bazen ara verip düşünmek, minnetle anmak, anlamak ihtiyacı hissettim. Bu cennet vatanın yalnızca canım Atatürk'üm değil, ona inanan sayısız kahramanın fedakarlıkları sayesinde nasıl bir çıkmazın içinden çıktığını tum iliklerimde hissederek bir kez daha anladım. Bizim atalarımız imkansızı mümkün kılan insanlar. Bunu hiç bir zaman aklımızdan çıkarmamalı, dünümüzde olduğu gibi bugünümüzü ve geleceğimizi Ata'mızın ilkeleri ile gösterdiği hedef doğrultusunda şekillendirmeliyiz. Her dara düştüğümüzde aklımıza Kurtuluş savaşımız ve bu savaştan zaferle çıkan milletimiz gelmeli.
Basta büyük önder Atatürk ve arkadaşları olmak üzere tüm şehitlerimize, gazilerimize, kadınıyla erkeğiyle genciyle çocuğuyla savaşta yer almış bütün atalarıma saygıyla, minnetle...
Herkes kıyısından köşesinden bulaşır mı siyaha?
Ne çok severiz yadırgamaları, yargılamaları, kesip atmaları... Sınanmadığımız günahın masumu sayarız kendimizi. Kötü şeyler hep hata yapanların basina gelir ve hata yapan da hak etmistir yaşadıklarını. Toplum tarafından yanlış bulunan bir durumun içine bile isteye sokarsan kendini, acı kaçınılmazdır ve hak edilmiştir. Mutsuz olmanı bekler eş dost tutup nefesini...
Siyaha bulaşan kadınlar bize, yaşantıları birbirine değen kadınların hikayelerini anlatıyor. Masum gözükenin içindeki şeytanı, cellat gözükenin yüreğindeki çocuğu... Her sonucun sebebini, her düğümün çözümünü, bazen apaçık göz önünde olanın ne kadar gizemli olduğunu... Hepimizin hatalarının toplamı olduğunu anlatırken, acıların sonunun ışık oldugunu ve umudun hep var olması gerektiğini fark ettiriyor.
Biraz baş ağrısı, çokça göz yaşı ve kalp sancısı vaad ediyor kitap okuyucusuna.
Ben cok beğenerek okudum. Tavsiyemdir.
"Bana bir kitap adı söyle, bir çırpıda keyifle okuyayım" diyenlereRoman
Verity, "Elinizden bırakmak istemeyeceksiniz" klişesini bana yaşatan bir kitap oldu. Aslında uzun zamandır hiç bir kitapta bu heyecanı hissetmemiştim. Hatırlamak bana iyi geldi. Colleen Hoover, ilk sayfadan itibaren içinde barındırdığı gizemi, kitabın son sayfasına kadar devam ettirebilme, üstelik gayet tutarlı bir sonla bitirebilme başarısını göstermiş. Olaylar ortalama bir yazar olan ana karakter hanım kızımızın, bir kaza sonucu beyin hasarı geçiren ünlü bir yazarın seri kitaplarını tamamlama göreviyle yazarın evinde yaşamaya başlaması ile gelişir. Bedeni hareket etmeyen bakıma muhtaç bir kadın, kusursuz bir adam, yakın geçmişte trajik kazalarla kaybedilmiş ikizler, 5 yaşında bir erkek çocuk ve travmaları olan bir kadın, kitabın sunduğu gerilimi tamamlayan ögeler olarak karşımıza çıkıyor. Çok detay vermek çok spoiler demek Verity okurken, filmi çekilmeli dediğim, sahneleri gözümde canlandırabildiğim, bu yüzden de müthiş keyif aldığım bir kitap oldu. Gizem, gerilim, surpriz son sevenlere tavsiyemdir.
Sıcacık...Edebiyat
Küçük Ağaç 'ın Egitimi'ne Eski Foça' da salaş bir balıkçıda rastladım ve oracıkta listeme ekledim.Iyi ki de eklemişim.Kitabı az önce göz yaşları içerisinde bitirdiğimde aklımdaki soru neden bu kadar geç kaldigimdi.Öyle bir kitap ki bu, tıpkı şeker portakalı gibi tıpkı küçük prens gibi her yasta okunabilir ve her seferinde farklı tatlar alınabilir.Küçük Ağaç, beş yaşında anne babasını kaybederek büyükanne ve buyukbabasiyla yaşamaya başlıyor.Kitabı okurken biz de Küçük Ağaç oluyor ve o güzel ınsanların eğitiminden geçiyoruz.Ağaçların da konuşabildiğini, doğanın dengesinin bozulmaması gerektiğini ve bunu nasıl basarabilecegimizi öğreniyoruz.Eğitimin sadece kapalı kapılar ardında yapılmadığını, çocuğa da yetişkin gibi yaklasilabilecegini, her konuda her şeyi yetişkinlerin dahi bilemeyeceğini, hissetmenin konuşmak kadar iletişim aracı olabileceğini ve daha nicelerini... Küçük ağaç avucunun ici kadar iyi bildiği ormanda koştururken ya da serin sulara girerken biz de ona eslik ediyoruz.Büyükanne ve büyükbabasının ilişkisinde aşkı, saygıyı, adanmışlığı görüp, ölümü de yaşamı da ayni metanetle kucakliyoruz.Kaybetmek, affetmek, yas tutmak, sevmek, fedakarlik etmek ve daha nicesi için bilgeliğe tanıklık ediyoruz.Okuma ve yaşama tutkusu olan herkese şiddetle öneririm
Nihan Kaya'nin okuduğum ilk kitabı iyi toplum yoktur beni oldukça etkilemişti. Bütün çocuklar iyidir'i görünce yazarın yine güzel bir konu yakaladığını düşünerek ilk kitabın da anılarıyla bir hayli heyecanlandım. Fakat üzülerek belirtmeliyim ki kitap beni hayal kırıklığına uğrattı. Sayfa sayisini gördüğümde tadın damağımda kalması gibi bir durum beklerken aksine çok da detaylı düşünülmemiş, aceleye gelmiş gibi hissettiren sayfalarla karşılaştım. Keşke daha iyi araştırılmış, örnekler üzerinden yapilan yorumlarla etraflıca desteklenmiş daha detaylı bir metin görebilseydim. Hayal kırıklığı yaşattı.
