Suskunluk dayanılır gibi değildi. Çekip gitmek istedim, ama bu, hem çok kaba hem de çok ani olurdu. Ne yapacağımı bilmediğim için bir sigara çıkardım. Kibrit tıslayarak yandı, o dar alan bir an için aydınlandı.
Herkes kendisini ifade etmek için kelimeleri kullanıyordu. Ben hariç.
Ve eminim ki tüm bu insanlar kelimelerin gücünün farkında değildi. Oysa ben farkındayım.
Memleketim, memleketim
Ne kasketim kaldı senin ora işi
Ne yollarını taşımış ayakkabım
Son mintanım da sırtımda paralandı çoktan
Şile bezindendi.
Sen şimdi yalnız saçımın akında,
İnfarktında yüreğimin,
Alnımın çizgilerindesin memleketim.
Memleketim, memleketim...
Nazım Hikmet Ran
#Hatay