Arrietty
@l1283l
işte yüreğimin eti acıyor ve ruhumun eti
609 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Keşke okumasaydım seni
Okurken hüngür hüngür ağladığım, şu incelemeyi yazarken bile gözyaşlarımın aktığı iç yakan kitap. Yasınız varsa okumamanızı öneririm. Veya iyi hissetmiyorsanız. Öteki dünyadan görmek istediğiniz biri var mı? Bugün ölseniz bu dünyadan sizi görmek isteyen biri olacak mı? Yaşarken bir kişiyi seçebiliyorsunuz, öldüğünüzde sadece bir kişiyi kabul edebiliyorsunuz. Ve sadece bir seferliğine. Düşünmeden verilecek bir karar değil. Yahut düşünmenize gerek olmayacak kadar çok sevmişsinizdir bu hayatta birini, tam da öyle birini kaybetmişsinizdir. Vakitsiz gitmiştir. Vakitli ölüm var mı bilmiyorum gerçi. Yaşanacak çok şey varken gitmiştir belki. İnsana yasları, ağıtları kusan kitap. Sana ne diyeyim?
Kitabın içindeki hikayelere gelecek olursam… Spoiler içerebilir artık.
İlk hikâye beni en çok etkileyen hikayeydi sanırım. Bu hayatta manevi anlamda hiç kimsesi olmadığı için ölüler dünyasından hayranı olduğu ünlüyle görüşmek isteyen Hirase. Başta yüzeysel gelmişti ama düşünün ki yaşayanlar arasında hiç kimseniz yok, sadece bir ünlü var sizi bir şekilde hayata bağlayan, o da ölüyor. Zaten kabul etmez diye seçiminizi ondan yana kullanıyorsunuz ve kabul ediyor. Çünküsü var… Yine acıtan. Ölmüş ama meğer kimse istememiş onunla görüşmek. Yaşarken yalnız olmak mı daha kötü acaba ölünce mi? Yalnızlığını bile bile yaşamak mı daha kötü, öldüğünde öğrenmek mi yalnızlığını?
İkinci hikâyedeki amca kendi toplumumuzdan da aşina olduğumuz huysuz bir yaşlı modeli. Yaşlıları severim lakin böyle huysuz, hatta kelimenin tam anlamıyla geçimsiz olanları hiç çekilmiyor. Yaşlı genç fark etmez herkes için böyle bu gerçi. Kendi çocuğunu, yeğenini takdir etmekten aciz, surat savat bir tip. Ama annesiyle buluştuktan sonra annesinin anaçlığı kalpleri yine sıcacık yaptı.
Üçüncü hikâyede kendi yakın arkadaşını
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öyle işteŞiir
"bu kitap okuyanının huzurunu kaçırsın diyedir onlaradır"
Seneler önce defalarca okuduğum şiir kitabı. Şiir, gençliğimin azımsanmayacak bir zaman diliminde hüznümün ekmeği suyuydu. Hem yara bandım hem yaram dediği gibi Teoman'ın, garip bir ilişkimiz vardı kendisiyle. Eşimle tanıştıktan sonra zaman içinde şiirle ilişkim değişti; artık kendi kendime okuyup hüzünlendiğim değil, ona durlanmış kelimeler götürdüğüm, kendi adıma safi hüzün içermeyen, sahiden de dupduru kelimeler oldu benim için ilmek ilmek. Hüznümü beslemek için okuduğum bir şeyden ziyade hem kendime hem ona okuduğum, onunla paylaşmak istediğim bir türe dönüştü. Benim doğam bir şekilde yine hüzünlü, ama artık şiir kitaplarını okurken, kitap şiir dünyasının vakkosu olsa dahi o eski hüzünle aynı saflıkta bir hüzün hissettirmiyor. Yaşlanmak veya yaş almak böyle bir şey sanırım. Bu kitaptaki şiirleri hiçbir zaman unutmadım. Unutacağımı da pek zannetmiyorum. İnsan yutkunamadığı ne kadar şiir varsa hepsini içinde bir yerlerde taşımaya devam ediyor. Kalıp ona baktım, kalıp ona bakmak oldu dünya Seyyidhan abi, sen demiştin... gençliğim için şaşılası ama evet, diyebileceğin en güzel anlamda.
:')
Tam bir kaçık diyebileceğimiz bir kadının hikayesi üzerinden hak, hukuk, adalet ve sistem eleştirileri içeren çok güzel kitap. Epey akıcı, ben kişisel sebeplerimden ötürü hızlı bitiremedim ama bir oturuşta dahi bitirilebilir, öyle akıp gidiyor. Ana karakterimiz Li Xuelian’a hiçbir şekilde sempati besleyemesem de hikâye baştan sona oldukça doyurucuydu. Kadın öyle bir kaçık ki ömrünü hiç olmayacak bir davaya adıyor, şansı tamamen şans eseri bir olayla yaver gidince de devletteki aşağıdan yukarıya herkesin ödü kopuyor kendisinden ve çıkardığı kuru yaygaradan. İki aylık bebeğine şiddet uygulayan, ahırdaki hayvanına şiddet uygulayan, yaşayan herhangi bir canlıya sevgi duyduğundan şüphe ettiğim, sadece ama sadece boş inadı uğruna yaşayan ve olayları da inadı sebebiyle dallandırıp budaklandıran, rollerden rollere giren evlerden ırak ağlak bir tip. Bu hinliğe harcadığı enerjiyi kendi hayatı içine pozitif entegre etseydi gül gibi bir hayat yaşar giderdi lakin hiç değmeyecek insanlarla hiç değmeyecek şeyler için uğraştı durdu ömrünü çarçur etti. Yaşayan hiç kimseyle bir bağ kuramadan yaşlandı. Ne için? Koca bir saçmalık.
Sistem, sistemin çarkları, adalet, hak hukuk eleştirileri ve liyakatsizlik vurguları enfesti. Tüm bunlar ana karakter Li Xuelian’ın sevimsizliğini bile unutturacak nitelikte. Ana karakterimizin davası dişe dokunur ve içimizi yakan bir dava olsa kitap dramatik bir hal alabilirdi. O yüzden bu haliyle oldukça güzel olduğunu söyleyebilirim çünkü okurken pek fazla negatif hislerin içinde boğulmuyorsunuz. Zaten bildiğiniz şeyleri gülerek okuyorsunuz diyebilirim. Keşke bitmeseydi bile dedim, öyle hoş bir kitap işte.
Çevirmeni bu kitapla keşfettim ve biyografisini okuduğumda epey etkilendim. Normal insanlar yazar takip eder ama ben çevirmen de takip ediyorum, takip
Enfes
Çok güzel kitaptı, çok beğendim. Japon ve Kore edebiyatlarından birkaç sene içinde okuduğum belki en güzel kitap bile diyebilirim. Ben böyle kitapları çok seviyorum. Duyguların olaylardan daha çok anlatıldığı ve daha çok altının çizildiği, gün içinde yaşadığımız basit ama dokunaklı anları yaşayan ve hüzünlü detayları aktaran bir ana karakter barındıran, kimilerine göre hiçbir yere varmayan ama bana kalırsa varması çok da gerekmeyen enfes kitaplar. Hem Tsukiko'yu hem Sensei'yi tanımak güzeldi. Yalnızlık, hüzün, yetişkin olmayı kabullenemeyiş, aileyle eskisi gibi olunamayan o nokta, sevgi, yaşlılık, yalnız yaşama ve yaşlanma hissi... Hepsi çok güzel işlenmiş. Altı çizilesi onlarca cümle vardı. Yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım.
Beklentim yüksek olduğundan olsa gerek umduğumdan biraz farklıydı benim için. Ancak yine de hakkını yemeyeyim, altı çizilesi oldukça fazla cümle mevcuttu ve genel olarak kitabın akışından memnun kaldım.
Ana karakterimiz aleksitimi hastası. Bu kitaba kadar bilgi sahibi olduğum bir hastalık değildi. Tıp dünyasıyla ilgili fazla bilgisi olmayan sıradan bir vatandaş olarak kendimce bunun türevleri olarak adlandırabileceğim bazı hastalıklar duymuştum ama aleksitimiyi ilk kez burada duydum. Üzüntü, endişe, korku gibi duyguları hissedemeyen Yunjae, ailesini kaybetmesinin akabinde hayatta bir başına kalır. Kitapta beni rahatsız eden, rahatsız etmekten kastım muhtemelen ülke gündeminden kaynaklı olarak tetikleyen bazı unsurlar oldu. Bunlardan ilki Yunjae’nin annesini ve ninesini kaybetme şekli. İkincisi de başlı başına Gon karakteri. Bu detaylara spoiler içererek aşağıda devam edeceğim, o yüzden önce pozitif şeylerden devam edeyim.
Yunjae’nin gelişimini izlemek çok güzeldi. Yazar, Yunjae’nin duygusuzluk durumunu ve ruh halini, hayatın olağan akışında şaşılası bulunacak tepkisizliklerini çok güzel aktarmış. Toplumsal linç kültürünü, insanların acımasızlık seviyesini ve Yunjae’nin annesinin söylediği gibi topluma her zaman bir kurbanlık koyun gerektiği gerçeğini çok iyi işlemiş. Okurken içimin acıdığı yerler oldu ama Gon gibi sıkıntılı bir tipi bu kadar konu etmek yerine Dora’yı daha çok okumak isterdim. Gon’u okumaktan fenalık geldi diyebilirim.
Gelelim spoiler içeren kısımlara.
*
Beni tetikleyen unsurlardan ilkinin Yunjae’nin annesi ve ninesini kaybetme şekli olduğunu söylemiştim. Tamamen random bir şekilde, hiçbir sebep olmadan kötü ruhlu bir pisliğe denk gelmeleri sonucu bir vahşetin kurbanları oluyorlar. İkinci unsur da “suça sürüklenen çocuk” Gon. Her iki başlık da ülke
