Bir annenin yaşayabileceği en korkunç kabus, iki yaşındaki Henry Clark’ın bir sabah beşiğinden aniden kaybolmasıyla başlıyor. Arkada kalan tek şey açık bir pencere, kanlı bir battaniye ve tekinsiz bir sessizlik...
Sadece bir çocuk kaybolmuyor aslında, medya, eş,komşular ve kamuoyu hemen en kolay kurbanı seçiyor, Anneyi. Daha ortada hiçbir kanıt yokken herkes kendi kafasında mahkemeyi kurup anneyi suçlu ilan ediyor. Charlie Parker, tam da bu toplumsal lincin ve belirsizliğin ortasında anne Collen Clark'ın avukatı Moxi'nin isteği ile davaya dahil oluyor.
Charlie Parker olayı deştikçe, hikaye basit bir kaçırılma vakası olmaktan çıkıp çok katmanlı bir psikolojik ve mistik gerilime dönüşüyor.Kasabanın o sakin, steril maskesi yavaş yavaş düşüyor. İpuçları Parker’ı sadece fiziksel delillere değil geçmişin gölgelerine,kasaba halkının susmayı tercih ettiği sırlara götürüyor. Suç, kefaret, manipülasyon ve gerçeklik algısı birbirine giriyor. Okur olarak biz de Parker'la birlikte şu sorunun peşinden gidiyoruz:
Asıl tehlike dışarıdaki bir canavar mı, yoksa içimizde besleyip büyüttüğümüz gizli günahlar mı?
Kitabın bize sunduğu nihai durak, sadece "Katil kim?" sorusunun cevaplandığı sıradan bir polisiye finaliyle değil,adalet ve gerçeklik kavramlarını sorgulatarak vuruyor darbesini. Gerçekler bir şekilde gün yüzüne çıksa bile, geride kalan yıkım, toplumsal önyargıların açtığı yaralar ve insan ruhunun karanlık tarafı baki kalıyor.
Kitap bittiğinde anlıyoruz ki, bazı sırlar toprağın altında ya da geçmişte sessiz kalmıyor, aksine ruhun dehlizlerinden yüzeye çıkıp zihnimizde fısıldamaya devam ediyor.
Fiziksel dünyanın ötesine geçip ruhların ve pisişik bağların karanlık dehlizlerine sızarak gerilim türüne bambaşka bir boyut kazandırmış.
Karanlığın sesine kulak vermekten korkmayanların
Bir Deliliğin Görkemli Ağıtıİnceleme
"Gözlerini kim olduğuna çevirmeli ve kendini tanımaya çalışmalısın; zira bu, hayal edilebilecek en zor derstir."
Dünyanın katı, hesapçı ve gri çarkları arasında ezilen insan ruhunun en görkemli isyanıdır Don Kişot. Bu eser, paslı bir zırhın içine saklanmış basit bir komedi değil; aksine, hayal gücünün o kırılgan zarafetinin, kaba ve bayağı gerçeğin duvarlarına çarpıp parçalanışının kanatan trajedisidir. Cervantes, okuru deliliğin o uçarı sınırlarında dolaştırırken aslında çok daha karanlık bir varoluşsal krizi yüzümüze vurur: Sıradanlığın kutsandığı, çıkarların her şeyin üstünde tutulduğu bir çağda, kendi yarattığı o soylu ve ütopik anlama tutunmaya çalışan insanın mutlak yalnızlığı...
Sancho Panza’nın toprağa, salt gerçeğe ve gündelik menfaate sıkı sıkıya basan ayakları, toplumun o boğucu "akılcılığını" temsil ederken; şövalyemizin gökyüzünü yırtan cılız mızrağı, içimizde çoktan kendi ellerimizle boğduğumuz o masum çocuğun feryadıdır. Yel değirmenleri yalnızca birer taş ve ahşap yığını değildir; onlar insanın umutlarını ezen, inançlarını öğüten ve bizi o sıradan yığınların itaatkar bir parçası olmaya zorlayan acımasız hayatın ta kendisidir. O devasa pervanelere doğru atılan her çaresiz çığlık, aslında dünyanın çirkinliğine ve yozlaşmışlığına teslim olmayı reddeden onurlu bir ruhun direnişidir. Bizler ona gülüp geçerken, o kendi hakikatinin yükünü tek başına sırtlanan o güzel ve bilge delidir.
Spoiler!!
O uzun, yıpratıcı ve alay dolu yolculuğun sonunda yanılsamaların perdesi yırtılıp da o çıplak, soğuk "gerçeklik" odaya dolduğunda; insanın boğazında düğümlenen o hüzünlü teslimiyeti özetleyen şu satırlar, edebiyat tarihinin en şefkatli ama en sarsıcı vedalarından biridir:
__"Geçen yılın yuvalarında bu yılın kuşlarını aramayın artık. Ben bir zamanlar La Manchalı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Muazzâm bir detaylı anlatım…
Esselamu aleykum ve rahmetullahu ve berâketuh…
Bu elimde bulunan eserin ilk incelemesini yazdığım için biraz hüzünlü
(daha evvel okunmadığı için yada inceleme yazılmadığı için )
Birazda eseri yazanın , tercüme edenin Ecrin’e ortak olabilme ihtimalimden dolayı sevinçli ,
Ve birazda insanlara ulaşabileceğine dair ümitliyim.
Tüm TAĞUTLARI LÂ diyerek red eden ve İLALLAH diyerek imân eden, müminlere karşı yumuşak, müşrik ve kafirlere karşı sert olan kardeşlerimin, kelime i Tevhid
(fıtrat kelimesi)
İle ilgili eserleri incelerken elimde bulunan ve içi delilleri ile tevhidin doğru anlaşılabilmesi, anlatılabilmesi için, hatta nasıl yaşanması gerektiğine dair ender rehberlerden biri olduğuna inandığım için şiddetle tavsiye ediyorum…
Peygamber (sallallâhu aleyhi ve sellem) ve sahabesi bu kelime, bu kelimenin korunması ve kalplerde iyice yerleşmesi için en değerli şeyleri feda etmişlerdir.
Fani ve dünyevi ganimetlerden hiçbir şeyi bu kelimeye tercih etmemişlerdir.
Kureyş Peygamber'e tevhid davetini bırakmasına karşılık efendilik, krallık, mal ve istediği dünya nimetlerini teklif etti ama Peygamber (sallallâhu aleyhi ve sellem) onların bu isteklerini reddetti.
Allahım, bilerek sana şirk koşmaktan sana sığınırız, bilmeden şirk koşmaktan da sana sığınırız.
Allahım, bizi müslüman olarak yaşat, müslüman olarak vefat
ettir ve bizi salihlere ilhak eyle.
Allahım, dünyadaki son sözümü "Lâ ilâhe illallâh" eyle.
Allahumme amin
Varlık Âlemindeki En Büyük Kelime: Lâ İlâhe İllallâhAbdullah Muhaysini · Hidayet Yayınları · 20231 okunma
Cinsini Sevdiğim Cinsine Çeker :D
Freida mcfadden beni her zaman RS'den kurtarmıştır. Kusursuz Çocuk kitabını bir günde bitirdim. Sıkıcı değil anlatımı kısa ve akıcı. Merak var ya o merak hep diri kalıyor. Bu kadın cidden başarıyor bu işi. Kitabı bir noktada tahmin etmeyi başardım. Bunun için yeterince Freida okuyucusu olmanız gereklidir. :D
Kitabın konusundan kısaca bahsetmek istiyorum.
Liam başarılı ve çoğu öğretmeninin favorisi olan bir lise öğrencisidir. Aynı zamanda annesi Erika'nın favori çocuğudur. Tam olarak kusursuz parmakla gösterilen bir çocuktur.
Taa ki iki dedektif bir akşam kapılarını çalıp Liam'la konuşmak isteyene kadar. Kasabada bir kız kaybolmuştur ve onu en son gören kişi Liam'dır.
Erika oğlunun kusurlarıyla yüzleşmeye başladıkça gerçekler giderek ağırlaşır. Çünkü Liam kusursuz değildir ama kusursuz rolünü çok başarılı bir şekilde oynuyordur. Artık Erika oğlunun doğru söyleyip söylemediğini ayırt edemiyordur.
Bütün oklar Liam'ı işaret ederken kasaba halkı ailenin üzerine gelmeye başlamıştır.
Psikolojisi ağır bir eser.Psikoloji
Fransa’nın küçük bir kasabasında bir kerestecinin oğlu olarak doğan Julien Sorel. Kardeşleri gibi güçlü-kuvvetli olmadığı için babasının işine hiçbir zaman yaramadı ve bu sebeple hep hor görüldü. Ama köy papazı Abbé Chélan onda başka bir şeyin, zekânın parıltısını fark etmişti; ona Yeni Ahit’i öğrenmesine ve tamamını Latince olarak ezberlemesine yardımcı olmuştu. Bu o dönemde onun yaşındaki birisi için fazlaca göz alıcı bir meziyetti. Ama bu zekânın idolize ettiği başka bir şey vardı: Napoléon Bonaparte
Kasabanın belediye başkanının çocukları için öğretmen olarak tutuldu -bundan daha iyisi mi vardı- Zamanla kendisi de belediye başkanın zarif karısı Madam de Rênal’e gönlünü kaptırdı, o da ona karşı boş değildi; başta takınılan anaç düşünceler bambaşka bir evreye evrildi…
Çok sevilen papaz aracılığıyla Besançon’daki papaz okuluna gönderildi ve ücretsiz okunmasında karar kılındı. Burada kendisini geliştirdi ama bir yandan yüreğindeki ateşli askerlik sevdası, Napoléon sevdası da varlığını devam ettirdi. Din adamlığı mı askerlik mi?.. Diğer arkadaşları tarafından ve hocaların birçoğu tarafından hiç sevilmedi…
Okul müdürü Rahip Pirard tarafından Paris kibar çevresindeki asillerden Marki de La Mole’e takdim edildi ve ona katip olarak sunuldu. Julien bir Fransız köylüsüydü, Paris kibar çevresine uyum sağlayabilecek miydi? Daha öncesinde Rênallerin burjuvazi hayatına girmişti ama bu bambaşka bir şeydi…
Marki de La Mole, Julien’in zekâsına, ezber gücüne hayran kalmıştı… Gel zaman git zaman Julien burda da boş duramadı, Madam de Rênal’i unutmuş muydu yoksa? Marki’nin inatçı, zıt kişiliği ve güzelliğiyle ünlü kızı Matmazel Mathilde de La Mole ile garip bir ilişkileri peyda oluverdi…
Bir yandan yükselme sevdası, bir yandan garip duygular ekseninde kerestecinin oğlu Julien
Kalpsizler...İnceleme
Oxuduğum ilk "cizgi-roman" idi. Gözləntimin daha üstündə bir kitab oldu. Oxunması çox asand bir kitab idi. Şəxsən mənim kitabda ən sevdiyim obraz Max oldu. Ürəyi olmamasına rəğmən duyğularını yenidən qazanmaq istəməsi və hər kəsdən fərqli olması mükəmməl idi.June də eyni şəkil də o qəlbini, duyğularını aldırmamaq üçün sonuna qədər dirənməsi əla idi. Kitab 12+
10/8.5
:))