Allah, kulunun kalbinde kendi muhabbetine rakip istemez. Eğer bir sevgi, o kalpte palazlanırsa, âdeta ilâhî bir kudret, o sevgiyi normalleştirmek için sevene de, sevilene de çeşitli zaaf, hata veya çileler gönderir. Böylece onları, Zât-ı İlâhînin ulvî muhabbetine meylettirir. Bu durum, kullar açısından zâhiren kahır gibi görünse de aslında başlı başına bir lütuf ve rahmettir.
"Züleyhâ'yı kınayıp da, Yusuf -aleyhisselam-'ı görünce ellerini kesenler, Allah Rasûlü'nün mübârek cemâlini görselerdi, kalplerini keserlerdi de haberleri olmazdı."
(Hazret-i Âişe)