Döndüm etrafında
Tekrar geçtim aynı zamandan
Gönlüm güneş olsun istedim
Kurusun çamurlar
Ah derim
Labirentler silinsin
Yandığım havam benim bu
Yanan yerde gül bitsin
music.youtube.com/watch?v=_3DMWDR...
Adımlarım bilinçdışına yürür,
Varlıkla yokluk yapışır,
Güzel şeyler bir rüya,
Acı, elem, hüzün; yürekleri kaplar.
Okyanustan damla damla su boşaltan bir kaşık,
İğneyle dağı kazan bir madencidir, insan.
Kaostan ikâmet adresini arayan,
Beşer olduğunu kabul etmeyen bir varlıktır, insan!
Karanlığın sonsuzluğunu gösteren bir ışık,
Devasa boşlukta dönen bir küredir, insan!
Sen yalan, ben yalan, o yalan,
Duygular sonsuz bir labirent!
Ufuktan nöro felsefe doğuyor,
Şimdilik insan...
Faruk.
Karanlık çöken şehrin caddelerinde, sokaklarında düşüncelere dalarak beynimin kıvrımlarında dolaşıyorum,tıpkı bu şehir de beynimin kıvrımlarına benzer ve zihnimin bir yansımasıdır. Kendimi orada zihnimin yansımasında yaşarım, bir labirent içerisindeyim ve çıkışı arıyorum. Ömür boyu arasam da bir çıkış bulamam çünkü çıkıp gidecek başka bir yer, var ettiğim dünyamdan başka dünyam yok, kendimden çıkıp gidemem, her şey zihnim, sonsuzluk ve orada var olanlar.
Serdar ZAMAN
ŞEHİR
Sokak Kitapları Yayınları
S: 109