sözünü tamamlamak için biraz duruyor ve sonra ekliyor, orada bekle, gelip seni alacağım, tamam mı? O zaman fark ediyorum, Hayala’nın sesi Bessie Smith’in sesine benziyor. Buğulu, derin bir ses. Gel, diyorum, gelip beni al.
Sayfa 123
yürüyüşüne, başını kaygıyla eğişine ve sokağın sonunda yitişine bakıyorum..
Sayfa 115
Reklam
Ne biçim labirent bu orda ben peşimde hep ben
Oyunun yalnız ilk sözlerini bilen bir oyuncu gibi
Sana geldim candan başka bir ışık yokken geceleri
Bu sahneye burda durmaksızın hayata başlamaktayım yeniden
sosyal piliniz bitmiştir
O kadar kişiyle aynı anda konuşmak yorucu. Yüzlere ayrı ayrı bakmak, sesler ile yüzler arasında bağ kurmak ve her bir bağı zihnime yerleştirmek, bana geçmişte de yorucu geliyor muydu acaba?
Sayfa 69
Bendir
Oturmadan önce kaldırımın iki yanına göz atıp tanıdık birinin gelip gelmediğine bakıyor. Ben tanıdığım. Görünmemek için otobüs durağındaki kalabalığa dalıyorum.
Sayfa 50
Artık bilinmeyenle ilgili duyduğu korku onu kontrolü altında tutmuyordu. Umut, bir yolunu bulup içine kök salmıştı.
Reklam
Reklam