Şah ve mat
Son sayfayı kapatıp derin bir nefes aldığımda çok zekice yazılmış bir kurgu olduğunu fark ettim.
Hikaye, adeta polisle ve tüm şehirle akıl oyunları oynayan, her hamlesini bir cinayetle taçlandıran acımasız bir seri katilin peşine düşmemizi anlatıyor. Olay sıradan bir cinayet davası olmaktan çok uzak çünkü karşımızda zekasını karanlık hırslarına alet eden, unutulmak istemeyen ve şehre korku salmayı amaçlayan bir deha var. Labirent gibi bir kurgunun içine çekiliyorsunuz; çözüm tam avucunuzun içindeymiş gibi hissettiriyor ama katil her defasında polisi ters köşeye yatırmayı ve hedef şaşırtmayı başarıyor. Ölümle yapılan bu satranç maçını nefesimi tutarak sayfaları nasıl çevirdiğimi anlamadan okudum.
Karakterler kurguya öyle güzel hizmet ediyor ki olayların peşinden sürükleniyorsunuz.
Başkahramanımız Suç Psikiyatristi Doktor Claps, suçluların davranış profillerini inceleme konusunda tam bir uzman. Katilin zihnini çözmeye çalışırken attığı her adımda kendisini ya bir kahraman ya da avunulmaz bir kurban olma sınırında buluyor. Diğer yanda ise ateşle oynamaktan çekinmeyen, katilin polisle iletişim kurmak için aracı olarak seçtiği korkusuz bir gazeteci var.
Olayların arkasındaki bağlantılar çözüldükçe, cinayetlerin aslında bambaşka bir boyutu olduğunu gördüm.
Eğer zekice işlenmiş bir polisiye, ters köşelerle dolu bir kurgu ve yüksek tempo arıyorsanız kesinlikle bu satranç maçına siz de dahil olmalısınız..
John Fowles , kitapta bizi doğrudan bir yazarın kafasının içindeki o tuhaf, labirent gibi odaya kapatıyor. Kitap boyunca klasik bir olay örgüsü aramak boşuna. Edebiyatın, bir şeyler yazıp yaratmanın ve ilham perisi mevzusunun içini açarak kafamı bir güzel karıştırdı. Hikayenin o steril hastane odasında başlaması bence tesadüf değil, aslında yazarın karşısındaki o bomboş beyaz sayfa. Miles Green ile Erato’nun o hiç bitmeyen, kavgalı gürültülü, hem didişmeli hem de flörtöz halleri, bir yazarın kendi yarattığı karakterlerin elinde nasıl oyuncak olduğunun absürt bir kanıtı. Edebiyat teorileriyle, ukala entelektüel tavırlarla ve en çok da kendi yazar egosuyla çok fena kafa bulmuş.
Klasik bir kurgu konforu arayanları hayal kırıklığına uğratacak, ancak kelimelerle oynanan bu entelektüel körebe oyunundan keyif alanları fazlasıyla doyuracak bir eser. Yaratıcılığın sancısını, ironi ve ironinin de ironisini yaparak anlatan farklı bir deneyim 
Mantissa
Kelimeler tehlikelidir sevgili Miles. Onları sen kontrol ettiğini sanırsın ama aslında onlar seni çoktan ele geçirmiştir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Uzun zamandir okudugum en iyi kitapla4dan biri. 4 ulke icin cok iyi tarih ozeti yapmis , sasilacak sekilde nesnele bu kadar yakin olmasi hayranlik verici gencler icin ozellikle oneririm.
Serinin ikinci cildi de güzeldi. İkinci cilt serinin son cildiydi. Seri iki ciltten oluşuyormuş.
Reika tüm olayı çözüp burada kendi yönetimini kuruyor.
İki ciltlik kısa, güzel bir seriydi. Tavsiye ederim.
Oyunlardaki hataları bulan iki arkadaş kendilerini bir anda garip bir yerde bulurlar. Burası bir oyuna benzemektedir. Birbirinden farklı ve garip odalarda gezerek buradan kurtulmaya çalışıralar. Ancak tek sorun değişik odalar değil değişik canlılarda vardır. İlk cilt güzeldi. Çizimler de güzel. Tavsiye ederim.
Bazı insanlar ev kurar, bazı insanlar ise kitaplardan bir ev inşa eder.” Kâğıt Ev tam da bu düşüncenin etrafında dolaşan, kısa olmasına rağmen okuru uzun süre düşündüren, kitaplara ve okuma tutkusuna yazılmış zarif bir metin.
Carlos María Domínguez, kitapları yalnızca okunacak nesneler olarak değil; insanın karakterini, alışkanlıklarını, yalnızlığını ve yaşam biçimini şekillendiren canlı varlıklar gibi ele alıyor. Hikâye, kitaplara duyulan tutkunun peşinden ilerlerken okuru sıra dışı insanların dünyasına davet ediyor. Her sayfada edebiyat sevgisi hissediliyor ve kitaplarla kurulan bağın ne kadar kişisel, hatta zaman zaman takıntılı bir hâle gelebileceği sorgulanıyor.
Bence kitabın vermek istediği en güçlü mesaj ise şu: Kitaplar insanın hayatını zenginleştiren, ona sığınacak bir dünya sunan eşsiz hazinelerdir; ancak insan, kitapları yaşamın yerine koymaya başladığında denge bozulur. Edebiyat, hayatı anlamlandırmak için vardır; hayatın kendisinin yerine geçmek için değil. Kitap sevgisi güzeldir ama insanı gerçek dünyadan koparıyorsa, artık o sevgi bir tutku olmaktan çıkıp bir saplantıya dönüşebilir. Roman boyunca bu ince çizgi çok başarılı bir şekilde hissettiriliyor.
Yazarın sade ama etkileyici anlatımı sayesinde kitap tek oturuşta bitiyor. Ancak asıl etkisini son sayfa kapandıktan sonra gösteriyor. Çünkü anlatılan olaylardan çok, onların düşündürdükleri akılda kalıyor. Kitapların insanlar üzerindeki etkisini, bir kütüphanenin aslında sahibinin ruhunu nasıl yansıttığını ve okuma alışkanlıklarımızın bizi nasıl tanımladığını sorgulamaya başlıyorsunuz.
Kâğıt Ev, büyük olaylar anlatan bir roman değil; büyük fikirler düşündüren bir roman. Özellikle kitaplarla güçlü bir bağı olan herkesin kendinden bir parça bulabileceği, edebiyatın büyüsünü hissettiren özel bir eser. Son
