kitapseversosyolog
@lamiacar
" bir elimde kitabım, bir elimde kahvem "
İncelemelerim yoğun şekilde spoiler içerir bilginizeee:)
Tam tersine başkalarına karışmalı, başkalarının yanlış düşüncelerine de yanlış davranışlarına da karışmalı. Örneğin, herifin biri, sokak ortasında yanındaki kadını dövüyorsa, aralarına girmeli, bunu yapmaya hakkı olmadığını söylemeli o herife. Kadıncağızı onun elinden kurtarmalı. Böyle davranışları serinkanlı gözlerle seyretmek, hoşgörü değil, rezil bir vurdumduymazlıktır ancak. Böylelerine göz yummak, onlara cesaret vermektir aslında. Böylelerine karşı kesin cephe alınmalı, böyleleriyle acımasızca savaşmalı.
Reklam
Böyle bir dünyada, bunca felaket, bunca yoksulluk, bunca haksızlık ortasında, ancak inekler kadar kafasız ve duyarsız olanlar - yani gerçekten insan sayılamayacak yaratıklar - kişisel açıdan mutlu olabilirler. " Bana ne dünyanın şurasında burasında, hatta kendi ülkemde kanlı savaşlar varsa; benim evimde yok ya" derler böyleleri. "Bana ne Afrika'da çocuklar açlıktan ölüyorsa, benim çocuklarım açlıktan ölmüyor ya" derler böyleleri. "Bana ne ülkemin yoksulları oğullarını kızlarını okutamıyorsa;benim oğullarım, benim kızlarım en pahallı okullara gidiyorlar ya" der böyleleri. Ve dünyaya, hatta en yakın çevrelerine kulaklarını tıklayarak, gözlerini kapatarak-o ne biçim mutluluksa- mutlu olurlar böyleleri. "Her koyun kendi bacağından asılır", "gemisini kurtaran kaptan", "köprüyü geçinceye kadar ayıya dayı de", "bükemediğin eli öp", "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" gibi, iğrenç bulduğum bazı deyişleri, kendilerine hayat felsefesi yapmıştır bunlar. Başkalarını sokan yılanın günün birinde onları da sokabileceğini hiç düşünmezler bu geri zekalı "bana ne" ciler.
Hiç de mistik olmayan Albert Einstein da, bir insanın kendi benliğinden ne kadar sıyrılabilirse, o kadar değerli sayılabileceğini söyler.
TV kanallarına egemen olan bayalığılığın en sinir bozucu örnekleri reklamlarda ortaya çıkıyor. Ama televizyonunuzu hiç açmasanız da, vahşi kapitalizmin ve tüketim toplumunun doğal sonucu olan reklamcılıktan kurtulmanızın yolu yok. Hatta dağ başlarında bile burun buruna geliyorsunuz bu bayalığılıkla. Tatil köylerine yaklaşırken, otobüsünüz ne denli hızlı giderse gitsin, reklam panoları üstünüze üstünüze geliyor. Tek çare tüketicilerin bir kampanya açıp, "eğer reklamlarınızı daha kaliteli yapmazsanız, malınızı satın almayacağız" demeleri. Çünkü bir reklamın ille de bayağı olması gerekmez Çok güzel reklamlar da vardır.
Başlarda kişisel gelişim üzerine yazılmış bir eser olduğunu düşünmüştüm. Yanılgıya uğradım, güzel bir yanılgıydı,beni oldukça şaşırttı. Fugui; gençlik yıllarında aile servetini kumarda çarçur edip tüketir ancak uzun hayatının ona neler sunacağından habersizdir. Uzun hayatında birçok savaş ve ölüme tanık olur. Etrafındaki sevdiklerini bir bir kaybeder ve hikayesinin sonunda hayatla baş başa kalır, yalnızlığına eşlik eden ve kendine benzettiği yaşlı öküzüyle.. Kitabın akışı; yıllar sonra, Fugui'nın, yaşlı öküzüyle tarlasını sürerken tanıştığı bir yabancıya hayatından söz etmesiyle başlar. Fugui, kendisiyle birlikte altı insanın hayatını, kaderin sürprizlerini, yaşamın acılarını ve sevinçlerini anlatır. Yaşamın her şeyi kapsaması gibi, Yaşamak da hayatı olduğu gibi kucaklar. Doğumlar ve ölümleri, mutsuzlukları ve umutlarıyla.. Romanı okurken; okur, bir hayat öyküsü okumamış da sanki böylesi bir hayat yaşamış gibi olacak diye düşünüyorum. İyi okumalar
Reklam