Ne kadar da kırılganız, diye düşündüm, ağzımızda büyük sözler geveler dururuz, her gün ve durmadan sağlamlığımızı ve aklımızı överiz ve bir anda devrilir ve ağlamamızı bastırmak zorunda kalırız.
Ah gençlik! Gençlik! Hiçbir şey umrunda değil, sanki tüm evrenin hazineleri senin, hüzün bile teselli eder seni, acı bile yakışır sana, kendine güvenli, küstah şöyle dersin: ”Yalnız ben varım, bakın!” Ama günler akıp gider, tek iz bırakmadan kaybolur, sen de güneşte mum gibi, kar gibi erir gidersin…