"İlk defa bakıyorum, Rabbim, her şeye.
Yeryüzünü yeniden görür gibiyim.
Bakıyorum renkler var: mavi, yeşil, mor,
Gökyüzünde bulutlar uçup gidiyor.
Yollarda insanları, kuşu, köpeği,
Öğreniyorum yeni baştan sevmeyi.
Şu âlem, ayân ettiğin bize,
Ağaç, yol, yaprak, meğer her şey mucize!
Anlıyorum her bir işte meramını,
Sevmeyi, ölmeyi, ömrün devamını.
Anlıyorum, şu kuş neden yuva yapıyor.
Anlıyorum, Allah'ım, kalbim niçin çarpıyor."
— Ziya Osman Saba
Anladım ki; insanlar kendilerini düşünerek yaşıyor görünse de, hakikatte onları yaşatan tek şey sevgidir. Kim severse, Allah'a yaklaşır, Allah da ona yaklaşır. Çünkü O, sevgiyi yaratandır!
— Tolstoy
Herkesin giderek aynı şeyleri aynı sözcüklerle konuştuğu bu atmosferde şiir, alternatif bir dil de oluşturur. Bu yüzden hayatlarımızdaki, kalplerimizdeki şiiri korumaya mecburuz...