ağzımdan bilinçsizce çıkan ilk sözler, "eve gitmek istiyorum," mırıltılarıymış. evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyorum ama böyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamışım.
tanrı'dan kork, ey kader, uzaklaş benden, çünkü senin adaletsizliklerinin anısı hayattan nefret ettirdi beni, o acımasız orağın da ölümü sevdiriyor bana.
yalnızlığımla bırak beni, bir içki gibi içeyim gözyaşlarımı, bir meltem gibi soluyayım üzüntümü. şimdi doğuya doğru git, ey kader, halkın hayatın şenliklerinin tadını çıkardığı, şölenini kutladığı yere. beni bırak da inleyeyim bizzat senin düzenlediğin cenaze törenlerinde.