“Nerede şimdi İvanof
Saklanıyordur ölümde
Kim bilir,
Belki de bir piyano olmuştur İvanof
Nikola dikiş iğnesi olmuştur
Yani insan ister istemez
Bir şey oluyor ölünce
Ben iskambil olacağım.
Koz kupa olacak gene
Piyano, iskambil ve iğne...”
“Ve nasıl
Nefretin en çağdaş biçimiyle
Bir şeyler çözülüyor, bir şeyler yıkılıyor, anlıyorum
Öyleyse
Sayılar neden böyle yumuşak
Neden hiç kimseler konuşmuyor
Ben neden yalnızım ?
Benim eski bir gramofonum vardı, nerede ?
Plaklarım da vardı
Ben sessiz filmlere giderdim, nerede ?