Lemony
@lemony_snicket
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bence ilk iki kitap çok daha güzeldi. Son kitapta olayların iyice aşka sarması, her bölümde bir öpüşme sahnesinin olması ve ölümsüzlerin bile salak saçma davranması bir süre sonra inanılmaz sıktı.
Finale, Scarlett'in "Artök köndö söçömlörömö köndöm vörmök istöyöröm" saçmalığıyla başladı. Tamam seçimlerini kendinin yapmasi güzel bir şey de böyle bir konuyu aptal bir rekabete çevirmen bence şaçma. Nicolas ve Julian arasında saçma bir rekabet başlattı, Julian'ı tanıyor olmasına ve Julian'a aşık olmasına rağmen hiç tanımadığı Nicolas'a da bir şans vermeye karar verdi. Birini seviyorsan seversin, bir başkasına neden şans veriyorsun?Julian'ın da bunu kabul etmesi başlı başına ayrı bir saçmalık. İlerleyen bölümlerde Nicolas öldü, Gavriel'in onu neden öldürdüğü açıklanmadı ve Scarlett bu konuda hiçbir şey yapmadı. Sonuç olarak bu saçmalığın hikayeye hiçbir faydası olmadı.
Bir de sinirlerime dokunan başka bir nokta şu: ölüm kalım meselesiyken Dante ve Tella'nın sürekli fingirdeşmesi. Yani anlam veremiyorum ve olur olmadık yerde olan aşk gösterilerinden hiç haz etmiyorum. Ve Finale'de bu aşk gösterileri yüzünden öğk geldi.
Genel olarak kitap elimde sürünse ve bitirmem bir haftamı alsa da severek okuduğum ve nasıl bittiğini anlamadığım bölüm yok muydu? Vardı. Sonlara doğru bir 40 sayfa falan. O bölümlerde 0 sevgi gösterisi, 0 öpücük vardı. Sadece, ee şimdi ne olacak, dedirtiyordu. Bu da çok uzun sürmedi ama. Bence Kayan Yıldız inanılmaz aptalca bir şekilde öldü. Scarlett'in iki cümlesi ve karşısında Cennet gibi durması ona birden tüm duygularını kabullendirdi. Yaptığı şeyler için pişmanlık ve Cennet için aşk duymaya başladı. Sonra Donatella geldi ve onu bıçakladı. Yaniii Kayan Yıldız Scarlett'in oyununa kanmış olsa inanın daha çok tatmin olurdum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Serinin ikinci kitabı olan Legend'da bu sefer olayları Donatella'nın gözünden görmeye başlıyoruz. Oynadığı oyunları, yüzdüğü tehlikeli suları, sakladığı sırları yavaş yavaş öğreniyor, efsanelerin gerçek ve çok tehlikeli olabileceğine şahit oluyoruz.
Serinin ikinci kitabında aksiyon hiç bitmiyor. Her sayfada yeni bir şeyle karşılaşıyoruz. Tanıdığımız karakterleri aslında hiç tanımadığımıza şahit oluyor, ürküten bir aşk hikayesi okuyoruz.
Ben Legend'ı çok sevdim. Hatta Caraval'dan bile çok. Bu da benim 3. kitaba için olan beklentimi 3'e hatta 4'e katladı. Umarım 3. kitap tüm beklentilerimi karşılar ve harika bir son okuruz. Keyifli okumalar :)
