Gustave Flaubert, 1856 yılında Madame Bovary’yi yayımladığında yalnızca bir roman yazmamış, aynı zamanda o güne dek edebiyatı domine eden romantizm akımının cenaze namazını kılmıştı. Flaubert’in kalemi, hayallerin zehrine karşı bir panzehir, daha doğrusu gerçekliğin keskin bir giyotiniydi. Roman, sıradan bir taşra hikayesi gibi başlar ancak sayfalar ilerledikçe insan ruhunun ve burjuva ikiyüzlülüğünün sarsıcı bir otopsisine dönüşür.
Emma’nın trajedisi, kötü bir insan olmasından değil, yanlış kitapları okumasından ve onlara inanmasından kaynaklanır. Zihni, manastır yıllarında gizlice okuduğu şövalye masalları, tutkulu aşk öyküleri ve lüks yaşam tasvirleriyle şekillenmiştir. Ancak kader ona, sıradanlığın ve tekdüzeliğin vücut bulmuş hali olan kocası Charles'ı ve kasvetli Yonville kasabasını sunar.
Emma'nın, içinde bulunduğu "gerçeklik" ile zihninde kurguladığı "ideal" arasındaki bu muazzam uçuruma dayanma çabası, psikoloji ve edebiyat literatürüne Bovarizm (tatmin edilemeyen idealize edilmiş hayaller hastalığı) kavramını armağan etmiştir. Emma, kurtuluşu lüks eşyalarda, borçlarda ve Rodolphe ile Léon gibi bencil aşıkların kollarında arar; ancak bulduğu tek şey çamur ve yıkımdır.
Bu kitabın bir başyapıt olmasının asıl sırrı, anlattığı hikayeden çok nasıl anlattığında gizlidir. Flaubert, yazarın eserde "Tanrı gibi her yerde olması ama hiçbir yerde görünmemesi" gerektiğine inanırdı.
Objektif bir kamera gibi, karakterlerini yargılamadan, onlara acımadan veya onları yüceltmeden aktarır. Bazen tek bir cümleyi kusursuzlaştırmak, doğru kelimeyi (le mot juste) bulmak için günlerce uğraşmış, her bir virgülün sesini test etmek için metinlerini bahçesinde bağırarak okumuştur. Bu yüzden romanda tek bir kelime bile tesadüfi değildir; her detay, kasabanın o boğucu atmosferini inşa
Bu kitabın bu kadar uzun olmasının sebebi aslında ilk kitaptaki 
Köprü Krallığı olaylarının aynısı olmasıymış canım yazarım neden aynı olayları bize tekrar okutuyorsun tamam farklı karakterlerin gözünden oldu ama keşke biraz zaman akışı olsaydı yani ayrıca Keristen hiç mi hiç hoşlanmadım gerçekten yetersizdi tam ismine uymuş bir karakter. Bu çifti Hilal-Leon çiftine benzettim biraz ( sakın linçlemeyin Leon böyle değildi falan diye, tam olarak böyleydi) Kerisin vatanını hemencecik satması Zahranın o milliyetçi tavırları sürekli Hilalle Leonu getirdi gözümün önüne ama seriye tabi ki devam edip olayların devamında neler olacak öğreneceğiz.
Köprü Krallığı olaylarının aynısı olmasıymış canım yazarım neden aynı olayları bize tekrar okutuyorsun tamam farklı karakterlerin gözünden oldu ama keşke biraz zaman akışı olsaydı yani ayrıca Keristen hiç mi hiç hoşlanmadım gerçekten yetersizdi tam ismine uymuş bir karakter. Bu çifti Hilal-Leon çiftine benzettim biraz ( sakın linçlemeyin Leon böyle değildi falan diye, tam olarak böyleydi) Kerisin vatanını hemencecik satması Zahranın o milliyetçi tavırları sürekli Hilalle Leonu getirdi gözümün önüne ama seriye tabi ki devam edip olayların devamında neler olacak öğreneceğiz.
Reklam
Herkese merhaba,
Çocukken uyurgezer teşhisi konulan Leon’a tedaviler uygulanır ve iyileşir hayatı normal hale dönmüştür.
Bir sabah gözünü açtığında Natalie gözleri morarmış şiddet görmüş bir durumda valizini hazırlamaktaydı. Leon ne olduğuna dair hiç bir şey bilmesede aklına çocukken ki uyurgezer halleri gelir.
Bir yanıt aramakta olan Leon uyumadan önce başına hareket sensörlü bir kamera yerleştirir. Uyandığında gördükleri karşısında dehşete düşüren onu bilinçaltının en karanlık köşelerine girmeye zorlayan esrarengiz bir kapı.
Hayal ile gerçeğin içiçe girmesiyle zaman kavramı da kaybolan kitapta karanlık labirentlerin arasında dolaşırken ben bile buradan nasıl çıkarım diye düşündüm. Finalde gerçekten çok şaşırdım, beklenmedikti ama o karanlık labirentlerden çıktığımada çok sevindim
Labirentlere girmeye var mısın?
Öneririm, kitap ve sevgiyle kalın.
Loasra Kıtası’nda Güç, İnanç ve İhanet: Karanlık Bir Epik Kurgu1000Kitap
#okudumbitti
Karşımızda; tek bir taht kavgasının çok ötesine geçen, coğrafyanın her bir köşesine yayılmış inanç çatışmalarını, siyasi entrikaları ve insan psikolojisinin karanlık dehlizlerini başarıyla işleyen dinamik bir anlatı var. Hikaye, doğrusal olmayan zaman çizgisi ve farklı cephelerdeki karakterlerin kader ortaklıklarıyla sürekli uyanık tutan bir yapıya sahip.
Güçlü Atmosfer ve Katmanlı Dünya İnşası
Yazar, Derb Ülkesi’nin fevri krallığından Marine Adası’nın tecrit edilmiş huzuruna, Finy’nin devrimci yapısından Kongara Vadisi’nin pamuk ipliğine bağlı diplomatik dengelerine kadar son derece canlı ve gri tonlara sahip bir dünya inşa etmiş. Coğrafyanın ve takvim sisteminin kuralları, anlatının felsefi arka planıyla (Kızıl Toprak inancı, Kaihen kültü ve Peygamber Augan doktrini) çok iyi harmanlanmış. Dinlerin ve ideolojilerin kitleleri nasıl yönlendirdiği, tarikatların yeraltına iniş stratejileri ve devlet aygıtının (Teagun gibi casus teşkilatlarının) buna verdiği refleksler hikayeye güçlü bir gerçekçilik katıyor.
Karakterlerin Gri Dünyası ve Ters Köşeler
Metnin en başarılı olduğu yönlerden biri, karakterlerin mutlak "iyi" ya da "kötü" olarak çizilmemesi. Kraliyet muhafızları Talas ve Zennan arasındaki dinamik, yükselme arzusu ile vicdan arasındaki o ince çizgi çok başarılı aktarılmış. Güç arzusunun en sadık görüneni bile nasıl bir piyon ya da şah oyununa dönüştürebileceğini izlemek büyük bir keyif. Yan karakterlerin (Lotus, Kuaugun, Prenses Asugna, sahte elçi Bahkus vb.) her birinin kendi geçmiş hikayeleriyle ana olay örgüsüne organik bağlarla bağlanması anlatıyı zenginleştirmiş. Özellikle Kongara Vadisi’ndeki "adalet terazisi ile güç terazisi" ikilemi, hikayenin felsefi derinliğini artırıyor.
Merak Unsuru ve Ritim
Bölümler arasındaki
Puan vermedi
Mağduru Suçlama Psikolojisi ve Benlik Savunması
Edebiyat dehası Dostoyevski’nin bu alıntısı, sosyal psikoloji literatüründe sıkça incelenen "Mağduru Değersizleştirme" (Devaluation of the Victim) ve Leon Festinger'ın Bilişsel Çelişki Kuramı ile doğrudan ilişkilidir.
Bilişsel Çelişki ve Rasyonalizasyon: Birey birine zarar verdiğinde içsel bir gerilim (dissonance) yaşar. Bu gerilimi çözmenin iki yolu vardır: Ya hatasını kabul edip suçlulukla yüzleşecek (ki bu ego için çok hırpalayıcıdır) ya da zarar verdiği kişiyi "nefret edilesi" biri olarak kodlayacaktır. İkinci yol seçildiğinde, yapılan haksızlık zihinde meşrulaştırılmış olur.
Adil Dünya Teorisinin Ters Yüz Olması: Bazen de sırf "dünya adildir" inancını korumak için, zarar gören kişinin bunu hak ettiğine inanmak isteriz. Kendimizi aklamak adına karşı tarafı suçlu ilan etmek, insan psişesinin en ilkel savunma biçimlerinden biridir.
Dostoyevski’nin yüzyıl önce kaleme aldığı bu gözlem, bugün modern psikolojinin "kendini haklı çıkarma" (self-justification) mekanizmalarını ne kadar erken çözdüğünün en büyük kanıtıdır.
Hayal ile gerçeği ayıran çizgi bulanıklaştığında, insan kendini, kendisinden bile korkacak bir hale getiren ürkütücü bir kabusun içinde bulabilir mi?
İşte kahramanımız Leon tam olarak bu ruh haline bürünüyor... Yaşadığı, gördüğü her şey ne tam gerçek ne de tam bir uyku haliydi....
Taşınanların bir süre sonra delirdiği veya intihar ettiği bir ev, nereye açıldığı bilinmeyen bir kapı ve dehlizlerden oluşan karanlık bir labirent.
Leon bir sabah uyandığında,karısının eşyalarını toplayıp kaçarcasına evden ayrıldığını görür. Kadının yüzünde kollarında morluklar vardır. Leon'un aklına gelen ilk şey artık geride kaldığına inandığı hastalığı olur; Uyurgezerlik.
Yoksa yine geceleri ikinci benliği devreye girip insanlara zarar vermeye mi başlamıştır?
Bu soruya bir cevap bulabilmek için uykuya dalmadan önce başına hareket sensörlü bir kamera yerleştirir. Sabah görüntüleri izlediğinde dehşete düşer: Yatak odasındaki gardrobun arkasında daha önce hiç görmediği gizemli bir kapı vardır. Onu bilinçaltının en karanlık köşelerine girmeye zorlayan bir kapı....
Reklam
Reklam