“bu kadar kırılgan görünürken nasıl bu kadar güçlü olabiliyorsun… vera?
sen uyurken bile, sanki dalgaların sesi sana boyun eğiyor. ben hep gölgelerin, savaşların, kayıpların içindeydim. şimdi yanımda, kollarımda bir sıcaklık var. yıllardır soğuğa alışmış ruhum, senin nefesinle ısınıyor.
senin huzurun… benim için yabancı bir şey. ama yabancı diye korkmuyorum artık. çünkü sen buradasın. çünkü sen bana bakıp gülümsedin.”
Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna.