Bir insana 'tek başınalığı' neden yetmez? İlgi ihtiyacı mı, sevilme arzusu mu, fizyolojik-fıtrat açısından eksik kalmamak mı? Peki bunların hepsi bencil istekler değil midir? Oysa ki aşk neydi - fedakarlığı gönüllü yapmaktı, ben yemeyeyim o yesin ben mutlu olmayayım o olsun demek değil miydi? Bu ikircikli dünyada kim kimin sevgisinin gerçek olduğuna inanır?