ahan⋆.༄ ̊
@lewellyn
— tüm incelemelerim “spoiler” içermektedir.
Reklam
Bu incelemeyi nasıl yapacağımı epeyce düşündüm; netice yok. Kafama göre takılarak okurkenki hislerimi açıkça yazacağım.
Kemal Bey, oldukça nefret ettiğim ve bir o kadar da acıdığım bir karakter. Kitabı genelleyecek olursam; “aşk, müze ve cinsellik üzerine bir kitap”
derdim. Nitekim kitapta cinselliğin payı göz ardı edilemeyecek kadar büyük, bir noktada Füsun ve Kemal’in iliskisini var eden unsur.
Kemal Bey’in Füsun’a saplantılı aşkı beni kitap boyunca çok yordu. Bencilliği, düşünce şeklinin şahsımca çarpıklığı beni öfkelendirerek kitaptan tiksinmeye kadar itti. Sibel’i hiçbir pişmanlık duymaksızın aldatarak, konfor alanını korumak için birlikteliğini sürdürmesi ve hatta hayatının kalanını onunla geçireceğine gönülden inanmış hâlde Füsun’la cinsel birlikteliğine devam edebileceğini düşünmesi bende tiksinti uyandırdı. Bu noktada, Kemal bana Füsun’a aşık olan bir adammış gibi gelmedi. Onun bedenini saplantı haline getirdiğini düşündüm.
Öncelikle Sibel karakterine odaklanmak istiyorum. Kemal’in, Sibel’e aldığı Jenny Colon çantanın Sibel’in sahte olduğunu anlaması ve geri iade etmesi mevzuu… bu sayfalarda Sibel’in davranışını yanlış bularak eleştirmekle birlikte, Kemal’in bize bu anıyı anlatmasını hiç yadırgamamıştım. Fakat nişanlarında, çanta mevzuu konuşulduğu vakit Füsun’un “hediyenin ne olduğu önemli değil” tarzındaki konuşmasının bize anlatılmasında art niyet aradım. Kemal bu hikayeyi anlattığı vakit sanki hâlâ, kendince Füsun’a olan aşkını aklamaya çalışıyor gibi geldi. Füsun’un karakterinin, Sibel ile kıyaslandığında daha “iyi” olduğunu mu kanıtlıyordu kendince?
Sibel’in Kemal’i iyileştirme çabasını ise kendi düşüncemle değil de, Kemal’in bize kitap boyunca anlatmış olduğu cinsellik ve modernlik düşünceleri ile bağdaştırarak yanlış bulmadım. Eğer sabit düşüncemle
Aşk tüm güzelliğine karşın insanı sınırlayan bir yan taşır. Bizim yüreklerimizde sınır yoktu. Aşk, yaşamı belirleyen çizgilerden yalnızca bir tanesidir. Bizim soluduğumuz ise yaşamın kendisiydi.
