Leyla
@leylamv
Ars longa, vita brevis.
-Mavi +52Edebiyat
Hatıralarınızın gölgenizde saklandığını düşünün. Bütün anılar, sevdikleriniz, kimliğiniz gölgenizde saklı. Ve gölgenizi kaybediyorsunuz. Gölgeler kayboldukça anılar da siliniyor. İlk gölgesiz Hindistan'da görülüyor. Hemu Joshi isimli birinde. İlk başlarda bunun mucize olduğunu düşünülüyor ve dünyanın dört bir yanından bu gölgesizi görmeye geliyorlar. Fakat zaman geçtikçe bunun bir mucizeden daha çok tehlikeli bir durum olduğu farkediliyor. Hemu'nun durumu ağırlaşmış, dünyanın her yerinde gölgesizler artmaya başlamıştır. Ülkeler salgın bir hastalık zannettikleri bu durum için sınırları kapatmış, karantina ilan etmiştir. İnsanlar gölgeli ve gölgesiz olarak iki yere ayrılmış ve aralarında savaş başlamıştır. Max ve Ory. Ory bir gölgeli, eşi Max ise gölgesini yakın zamanda kaybetmiştir. Unutuşun daha da ilerlemesi sevdiği kadının her şeyi, onu unutmasına neden olacaktır. Okurken duygusal anlamda çok etkileneceğiniz, son sayfalara kadar gerilim ve heyecanını da koruyan müthiş bir eser. Sonunu hiç böyle beklemiyordum. Çok şaşırttı beni. Başka türlü bitmesini isterdim ama yine de mükemmeldi. Bilim-kurgu, distopya tarzı seviyorsanız mutlaka okuyun derim.
Reklam
Androidler Elektrikli Koyun Düşler mi?Edebiyat
Kitabın ismi çok ilgimi çekmişti ve uzun zamandır okuma listemdeydi. Sonunda okudum ve iyi ki okumuşum. Bilim-kurgu seviyorsanız büyük bir zevkle okuyacağınızı düşündüğüm bir eser. Ayrıca bilim-kurguyla pek ilgilenmiyorsanız da seveceğiniz bir eser.
Olaylar aslında çok da uzak olmayan gelecekte, 3. Dünya savaşının olduğu zamanda geçiyor. Savaşın kim tarafından ve neden çıkarıldığını kimse hatırlamıyor ama getirdikleri göz önünde. Dünya toz, çöp, süprüntü içinde kalmış, bazı bölgelerde yaşam neredeyse durmuş, insanların büyük çoğunluğu başka gezegenlere, Marsa göç etmiştir. Dünyada kalanlarsa sayılıdır ve bazılarına "özel" ve ya "tavuk kafa" denilen teşhis konmuş. Çoğu hayvanın soyu tükenmiş ya da tükenmek üzeredir. Yapay zeka inanılmaz bir şekilde gelişmiş, hatta insandan ayırt edilemeyen robotlar(androidler) yaratılmıştır. Fakat insanla androidlerin tek farkı vardır. Empati yeteneği. Androidlerin sevgi, acıma, merhamet gibi duyguları yoktur, bu yüzden çok tehlikelidir. Çok zeki ama tamamen duygusuzdurlar. Rick Deckard. Ödül avcısı. Bu androidleri emekli etmekle meşguldür. Her android için de ödül parası almaktadır. Zamanla bu iş onun daha da derinleri düşünmesine, androidlerle insan arasındaki farkı sorgulamasına neden olur. Gerçekten de tek fark empati yeteneği mi? Çok severek okuduğum mükemmel bir bilim-kurgu romanı.
Kitabın bir de "Blade runner 2049" adında filmi varmış. Daha izlemedim ama en kısa zamanda izlemeyi düşünüyorum)
"Ya, aslında yanılıyorsa? Ya, gayet sıradan bir yazgıya sahip sıradan biri olarak yaratılmışsa?"
Ne söylenir bilmiyorum. O kadar mükemmel, o kadar etkileyici bir eser ki. Eser sarsıyor sanki okuyucuyu, incitiyor bir yerde, uyan diyor, bir şeylerin farkına varmaya yardım ediyor. Hep bir şeyleri bekliyoruz, önümüzde sanki sonsuz zaman varmış gibi. Daha çok genciz, önümüzde kocaman bir ömür bizi bekliyor diye düşünüyoruz belki de. Ama zaman geçiyor, yazarın da dediği gibi hiç kimse, hatta adı bile konmamış yeni doğmuş bebekler de zamanın akışından kurtulamıyor. Biz farketmeden zaman akıp gidiyor ve bir bakmışız koca bir ömür tükenmiş bir şeyleri bekleyerek, umut ederek, o günün değerini bilmeyerek, ve aslında yaşamadan. Artık ne o gençlik, ne de önümüzde uzun yıllar vardır. Ve yalnızız.
Bana çok şey kattığını düşündüğüm bir eser oldu Tatar çölü. Düşünceleri, hayata olan bakış açısını değiştirmeye yardım eden mükemmel bir roman. Kesinlikle okunması gereken bir eser.
Hani bazı kitaplar olur sizi size anlatan. Okurken iliklerinize kadar hissettiğiniz. Bazen kimseye anlatmaya cesaret edemediğiniz şeyleri anlatırlar size. Bir zamanlar birileri de sizinle aynı duyguları yaşamış, aynı hisleri geçirmişiz, sanki kitapla sohbet ediyorsunuz. İşte bu kitap tam da böyle bir kitap. Zweig öyle anlatmış ki bir kadının dilinden mektubu, okurken aynı duyguları yaşamış gibi oluyorsunuz. Yer yer gözyaşlarınıza hakim olamıyor, bir süre durgunluk içinde oluyorsunuz. "Bilinmeyen bir kadının mektubu" veya "Aşkın psikolojisi" yazıyor kitabın sonsözünde.Tek taraflı aşkı tümüyle hissettirmeyi başarıyor yazar. Kitapta aşkın, karşılıksız aşkın, içinde bulunduğu durumun, duyguların anlatımı gerçekten inanılmaz. Aşk demek için illa ki her iki taraf da sevmeli midir? Tek taraflı aşka gerçek aşk diyemez miyiz? "Bilinmeyen bir kadın" gibi hep bir bekleyiş içinde olursunuz ama aslında boşuna olduğunu bilirsiniz. Kendini, bütün hayatını aşka adayan birinin hikayesi bu. Kesinlikle mükemmel bir eser.
"Sana, beni asla tanımamış olan sana."
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,4bin okunma
Uzun zamandır kitaplığımda durmasına rağmen bir türlü okumaya fırsat bulamıyordum. Nihayet okumaya başladım ve iyi ki de okumuşum dediğim bir eser oldu. Emir ve Hasan. Birlikte büyüyen, aynı sütanneyi paylaşan iki çocuk. Fakat farklı farklı dünyalara ait iki çocuk: Emir, ünlü ve zengin işadamının, Hasan ise onun hizmetkârının oğlu. Üstelik Hasan Hazaralara, pek sevilmeyen bir etnik azınlığa mensuptur. Arada zaten yeterince uçurum varken, savaş başlar ve iki dostu birbirinden ayırır. Eserde savaş ve onun getirdikleri, insanların yaşamlarının nasıl mahvedildiği, çocukların çocukluklarının nasıl elinden alındıkları anlatılır. Bir zamanlar çok zengin kültüre ve güzelliğe sahip Afganistan topraklarının nasıl harabelere dönüştüğü gözler önüne seriliyor. Ve en önemlisi dostluk. İki insanın birbirine olan bağlılığı, sadakati, her şeye rağmen kırılmayan bir dostluğu. Okurken böyle dostluk var mıdır diye düşünmeden edemedim. Aslında biraz abartıldığını, Hasan karakterinin dostluğa çok fazla bağlı, sadık ve saf olduğunu düşündüm. Severek okuduğum, tavsiye edeceğim bir eser. Keyifli okumalar)
Reklam