Hilal AKBAY
@librocubicularist
Islam is never strict. Nor is too free. It is precisely satisfactory as it should be.
14 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gece Açan Çiçekler”i okurken herkesin farklı bir pencereden baktığını fark ediyor insan.
Kimine göre bir anne-çocuk hikâyesi, kimine göre bir travmanın yankısı, kimine göre de sadece kırık karakterlerin hikâyesi…
Ama bence, bu roman esasen “eksikliğin sessizliği”ni anlatıyor. Her karakterin içinde bir boşluk var; kimi susarak, kimi öfkelenerek o boşluğu doldurmaya çalışıyor.
Kitabın başları ağır ilerliyor. Bu yavaşlık ilk başta bir durgunluk gibi geliyor ama sonra anlıyorsun ki o tempo, romanın duygusuna uygun. Çünkü yaralı bir ruhun hikâyesi hızlı akmaz.
Okurken annenin davranışlarına takıldım, “bir anne nasıl böyle olur?” diye düşündüm hatta biraz suçladım da. Ama kitap bittikten sonra, başkalarının yorumlarını okuyunca fark ettim ki, anneye fazla sert davranmışım zihnimde. Çünkü o da kendi kırık çocukluğunun yüküyle anneliğe sığınmış biri.
Benim gözümde romanın asıl çarpıcılığı tam da burada.
Yazar, ne karakterlerini kutsuyor, ne de mahkûm ediyor. Her biri kendi hatasının içinde insanca kalıyor.
Halide güçlü görünmek istiyor ama hayatın en küçük darbesinde dağılıyor. Cihangir koca bir ismin altında küçülüyor. Zeliha, zarafetle anılsa da kendi iç sesinin gürültüsünde kayboluyor.
Derviş bile, isminin hakkını tam veremiyor; çünkü kimse tam olamıyor bu hikâyede.
Gerçekten de “İnsanlar kusurlarını fark ettiğinde değil, onları kabullendiğinde olgunlaşır.”
Bu kitapta kimse olgunlaşmıyor belki ama herkes bir şekilde kendi kusuruyla yüzleşiyor.
Okur da öyle anneden yana duyduğu öfke, sonradan yerini bir “düşünme molasına” bırakıyor. Bu da okurun dönüşümüdür aslında — affetmek değil ama anlamaya yaklaşmak.
Romanın sonunda büyük bir yüzleşme yok. Ne bir mucize, ne de keskin bir kapanış.
Ama belki de zaten yazar bunu istemiyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz, sadece kabuk
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir çırpıda biten zihni yormadan benlik, iç dünya sorgulaması yapmak için kapı aralayan eser. Okurken Samed BEHRENGİ'nin Küçük Kara Balık kitabını hatırlattı. Üsluplarını benzettim, hikayenin bitmesi (daha doğrusu bitiş tadında başlangıç) Behrengi gibi yeni bir ufuğa yelken oldu. Beğendim çok beğendim..
Beni böyle içine çeken bir kitap okumayalı uzun zaman olmuştu. Yavaş ilerleyeceğimi düşünürken elime her aldığımda 100 sayfadan aşağı okumadan bırakamadım, hatta bu sebepten dolayı kitapla uzaktan bakıştığım zamanlar oldu.
Saud ALSANOUSI'den okuduğum ilk kitap. Günümüzde de olan bir sorunu harika kurgulamış. Hikaye kahramanın kimlik arayışını anlatırken bir yanda da değindiği her karakterin gelişim sürecini olgunlaşmasını anlatmış. Konunun yaşandığı ülkeleri, yaşam stillerini ve şartlarını ayna gibi aktarmış. Örneğin hikayenin bir kısmı Kuveyt'te geçiyor, halkını tanıma fırsatım olmadığından dolayı ben yazarın yazdığı çerçevede bir yargı oluşturdum lakin tanıdığım Arap kültürünü gayet net yansıtmış. Kalemi kuvvetli bir yazar. Okuyanlar ile oturup bir mütaalası yapılacak bir roman. Okumadıysanız en kısa zamanda okuma listenize ekleyin derim.
iyi okumalar, vesselam
(normalde tercüme için de yorum yaparım lakin kitabı Arapça'dan okudum Türkçesi için yorum yapamıyorum)
Önsöz'den kendine hayran bırakmış Unamuro. Varoluş ve gerçekliği sorguladığı diyaloglarda okuru da kahramanın yanına çekmeyi başarmış, roman(novel) normunun dışına çıkmış bir nivola.
Yazarın hayatını ve kitabın yazılış hikayesini okuyup sonra romana başlamanızı tavsiye ederim. Kitap distopik bir başyapıt yine de Pandora'daki umudu görüyorsunuz. Okumayı ertelemeyin, kitaptan önce yazara tutulacaksız.
