Tadını çıkaralım, ama usulca,
Lidia, kader kendisini yontan ellere
hoş görünmez her zaman.
Gizlice ortadan kaldıralım dünya denen bostandan
yağmalananlardan geriye kalanları.
Eriny'lerin uyuduğu yerde uyanmayalım,
ne de olsa her zevkin bir engeli var.
Bir dere gibi, biz suskun yolcular,
gizlice tadını çıkaracağız.
Kader kıskanır, Lidia. Biz susalım.
Nerede yaşarsak yaşayalım. Her şey yabancı,
Lidia, Hiçbir şey bilmiyoruz biz. Yabancıyız
Nerede yaşarsak yaşayalım. Her şey yabancı,
Ne de konuşan var dilimizi.
Gel biz kendimiz bir sığınak yaratalım,
Ve el çekelim dünyanın incitmesinden, gürültüsünden.
Aşk daha ne isteyebilir başkalarına kapıyı
açmamaktan öte?
Bilinmezlikte açıklanan bir giz gibi,
Kutsal bir sığınak olsun bu bize.
Yazgı korkutuyor beni, Lidia. Hiçbir şey kesin değil.
Her an bir şey olabilir ne isek onu değiştirecek.
Bilineni terk ettiğimizde, tuhaftır
Attığımız adım. Önemli nesneler korur
Bilinen sınırları.
Tanrı değiliz biz: Körüz, korkarız,
Yeğleriz bildiğimiz yetersiz hayatı
Yeniliğe, o uçuruma.
Joana'nın hikâyesini nasıl bitirmeli? Lidia'nın yakaladığı bakışını alıp sonra o bakışa şunu ekleyebilseydi: kimse sevmeyecek seni... Evet, böyle bitirmek: dünyada yalnız olan o avare yaratıklardan biri de olsa, kimse Joana'ya bir şey vermeyi düşünmemişti. Sevgi değil, hep başka bir duyguydu verdikleri. Hayatını yaşamıştı, bir bakire kadar hevesli -ve mezara kadar da böyle olacaktı. Kendine pek çok soru sordu ama cevap veremedi: hissetmek için duracaktı. Nasıl doğardı bir üçgen? önce bir fikir miydi? yoksa şekil oluşunca mi gelirdi düşünce? bir üçgen ölümcül mü doğardı? zengindi eşya. - Soru üzerinde vakit geçirmek istiyordu. Ama aşk istila ediyordu onu. Üçgen, daire, dik çizgiler... Bir arpej kadar uyumlu ve gizemli. Çalmadığında nereye gider müzik? -diye sordu kendine. Ve cevap verdi teslim olup: öldüğümde sinirlerimden bir harp yapsınlar.
Yazgı korkutuyor beni, Lidia. Hiçbir şey kesin değil.
LIDIA, HİÇBİR ŞEY BİLMİYORUZ BİZ.
YABANCIYIZ
Lidia, Hiçbir şey bilmiyoruz biz. Yabancıyız
Nerede yaşarsak yaşayalım. Her şey yabancı,
Ne de konuşan var dilimizi.
Gel biz kendimiz bir sığınak yaratalım,
Ve el çekelim dünyanın incitmesinden, gürültüsünden.
Aşk daha ne isteyebilir başkalarına kapıyı
açmamaktan öte?
Bilinmezlikte açıklanan bir giz gibi,
Kutsal bir sığınak olsun bu bize.