.Bizim dışımızda kimse bizi üzemez. Reddedilmiş bir parçamızı karşımızdakine yansıtarak onlara güç veririz. Evren, bakmamız için hayatımıza aynalar sokarak bize bu reddedilmiş kısımları görme fırsatı sağlar.
Belki de tesadüflere inanmamızın sebebi tam tersini kaldıramayacak olmamızdır.
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, ‘Bu öyle olmasayabilirdi!’ düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
Sen yapmak, etmek, başarmak istemiyorsun ki. Yapmış, etmiş, başarmış olmak istiyorsun. Göle gitmek değil, gölde olmak istiyorsun. Sürekli bir yere gider gibi değil de, bir yere varmış gibi yaşadığın için yorgunsun.
