E.C.
@llllarossa
Vazgeçilmemiş hayallere, yazılmamış şiirlere ve geceye...
22 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Hadi in atların üzerinden ve soluklan. Gidecek bir yer yok. Kendinle yaşayacaksın, kendine dayanacaksın, kendini arayıp, her seferinde bulduğunu kendin sanacaksın."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazen insanlar ikiyüzlülüklerini öyle saklıyorlarmış ki. Siz hâlâ onların yanında olmaya çalışırken, onlar kötü zamanlarında bile öyle bi yazdıklarını oynuyorlarmış...
Neyse ki iyi niyetim sağolsun bu sayede fena bir ters köşe anı yaşadım.
Siz onlar çok kötü şeyler yaşadı etti diye üzülüyorsunuz ya, "onlar zaten kendileri o hâle getiriyorlarmış" bunu anladım. Ama asla anlamazlar bu yaşadıklarının sebebini ego ve kibirleri yüzünden.
"Bu nedenle iyi olan her seyi de kendilerinden uzaklaştırırlarmış." Zaten içinize sinmez ya 0
yüzdendir işte, kendi kendinizi koruyorsunuz demek bu. Neyse ki fark ettim ve ben uzaklaştım.
Ve çok okuyan da iyi insan olamayabiliyormuş ya da yaşadıklarından hiç mi hiç ders almıyormuş.
Hani büyüklerimiz de derdi ya"Okumuş ama adam olamamış" diye, heh işte ondan.
Ne ekersen onu biçersin zaten, herkese kalbi gibi bir yaşam dilerim bu gece.
Ölüm arkamda.
Zamanımın gelmesini bekliyor.
Benim için değil, sevdiklerim için,
Sayıyor.
...
Dolunay.
Etrafı sarılmış.
Parlıyor tam karşımda;
Bir portal gibi apaçık ve
Gökkuşağı ile çepeçevre
Sarılmış.
...
Maviydi.
Yıllar önce,
Bir Kasım’ın başlangıcı.
...
Şimdi renkler var.
Sen varsın.
...
Seni aramaya çıkıyorum,
Yetişmeye çalışıyorum.
Yoksun.
Eski bir yazımı paylaşmak istedim ama çok uzun olduğu için sığmadı buraya.
Yeni bir şeyler yazmalı öyleyse, çünkü yazım gibi ruhum da bedenime sığmıyor bu sıralar.
Hissediyorum.
Sözcükler kalemimin ucundan kendiliğinden akmalı; yazmak zorlamadan olmalı.
Nehir gibi akmalı ve satırlar böylece ulaşmalı.
Parmaklarım kalemi kavradığında, onunla dans etmeli.
Rahat rahat yazmalı...
Ama bunu yapmak her zaman kolay olmuyor.
Gerçekler, çoğu zaman sayfalarla benim aramda kalıyor.
Bazen kalabalığın arasında sorguluyorum:
Zaman nereye akıyor?
Sonra o kalabalığın içinde kayboluyorum.
Ve o kayboluşta, sonu gelmeyen düşüncelerle boşlukta uzanıyor ruhum.
Bedenimse öylece, bomboş karşında.
Duymuyorum, görmüyorum.
Artık aynı saçmalıkları bilmek de istemiyorum.
Ruhum bambaşka bir yerde gözlerini açıyor.
Bunca şeyin ardından kendimle kalmayı seçiyorum.
Anlamayı seçiyorum.
Ama hiçbir şey anlaşılır olmuyor.
Bırakmak istiyorum.
Sıkılıyorum.
Kaçıyorum.
