Ben genelde moralimin çok bozuk olduğu dönemlerde bu tarz kitapları okuyorum çok da işime yarıyor. Beynen ve moralmen bu ara çok iyiyim ondan sanırım çok sarmadı beni. Bir kaç sayfa okuyarak bir kaç sayfa şöyle bir bakarak bitirdim kitabı ve morak olarak kötü olduğum bir dönemde okumak şartı ile kitaplığıma kaldırdım.
Yazarın bu serinin ilk kitabı olan "Kalk Bi Dopamin Demle"yi çok severek okumuş, çevreme önermiş,öğrencilere tavsiye etmiştim. Bu iki kitap çıktığında da heyecanlandım, fakat aynı hazzı ve keyfi asla hissedemedim. Vakti olmayanlar için sinirliyim mottosuyla yazılmış bu iki kitap Aşk ve evlilik kavramlarını toplumsal normlara belli bir mesafeden durarak,biraz "suya sabuna dokunmadan" yazılmaya çalışılmış. Bu da kitabı arada bırakmış, uzun benzetmeler,aynı anlama gelebilecek ifadelerle kendini tekrar eden bölümler oluşmuş.
Ögreticiliğini ve bilimsel yönünü daha az bulduğum bu serinin bu, ikinci kitabı ilkinden biraz daha derli topluydu bence.
Reklam
Yazarın bu serinin ilk kitabı olan "Kalk Bi Dopamin Demle"yi çok severek okumuş, çevreme önermiş,öğrencilere tavsiye etmiştim. Bu iki kitap çıktığında da heyecanlandım, fakat aynı hazzı ve keyfi asla hissedemedim. Vakti olmayanlar için sinirliyim mottosuyla yazılmış bu iki kitap Aşk ve evlilik kavramlarını toplumsal normlara belli bir mesafeden durarak,biraz "suya sabuna dokunmadan" yazılmaya çalışılmış. Bu da kitabı arada bırakmış, uzun benzetmeler,aynı anlama gelebilecek ifadelerle kendini tekrar eden bölümler oluşmuş.
Ögreticiliğini ve bilimsel yönünü daha az bulduğum bu serinin ikinci kitabı ilkinden biraz daha derli topluydu bence.
Agatha Christie'nin yazdığı son Tommy ve Tuppence romanıdır. Tommy ve Tuppence, gizli ajan görevlerinde bulunan karı kocadır. Gizli Düşman, N veya M, Pembe Evdeki Ölü ve Kader Kapısı romanlarında baş karakterler olarak bu ikili vardır ve en önemli özellikleri de geçen zamanla beraber yaşlandıklarıdır. Diğer karakterler gibi sonsuz evrende sonsuza kadar oldukları yaşta sabit kalmamışlardır.
"Mary Jordan'ın ölümü normal değildi. Bu içimizden birinin işi, onun kim olduğunu bildiğimi sanıyorum.''
Oldukça güzel bir Tommy ve Tuppence Beresford romanı. Tommy ve Tuppence yeni bir köşk satın alırlar. Evin içerisindeki kitapları yerleştirmeye çalışırken Kara Ok kitaptaki bazı harflerin altının çizildiğini fark ederler. Mary Jordan adında birinin ölümünün normal olmadığı yazmaktadır. Bunu yazan çocuk Alexander da ölmüştür. Araştırmaya başladıklarında Mary'nin ajan olduğunu öğrenirler. Alman casusu zannederler ancak İngiliz ajanıdır. Bu arada Mary hakkında bilgi veren bahçıvan öldürülür ve Tuppence'e ateş edilir.
Yazar bu kitabı da katil ve cinayet unsurlarinin yanında hayvan sevgisi ve aile bağlarının önemine de yer vermiş. Ama öyle çok aksiyon içeren bir eser değil.Kararı size bırakıyorum ama seriye başlarsanız bunu da okuyun derim.
Puan vermedi·416 syf.·
2026 43. kitabı
Serinin bu kitabındaki olay akışını diğerlerine göre daha az beğenmeme rağmen yazarın dili ve hayal dünyası, yapmış olduğu doğa tasvirler beni her türlü kitabın içine çekmeyi başardı. Montgomery'nin sözcükleri ustalıkla ve incelikle seçişi, cümleye işleyişi her daim ona hayranlık duymama sebep oluyor. Benim için tek eksi yönü -yazarın eserleri tüm yaş grubuna hitap etse de- bu kitabında çoğunlukla çocukların başından geçen olaylara yer verdiği için ilerlemesinin zor oluşuydu.
*Kitap son bölümüyle gönlümü fethetmeyi yine başardı :) ♡
Sizlere kalbime dokunan, ruhuma iyi gelen bir kitaptan bahsetmek istiyorum: “Belki Derdimize Çare Bir Çiçek”. Adı bile insana bir umut fısıldamıyor mu? Sanki modern hayatın gürültüsünde kaybolmuş ruhlarımıza bir nefes, bir sükunet vaat ediyor gibi.
Bu kitap, öyle romanlar gibi sürükleyici bir olay örgüsü sunmuyor bize. Aksine, sizi durduran, düşündüren, iç dünyanıza bir yolculuğa çıkaran bir eser. Üç değerli ismin, Sadettin Ökten, Kemal Sayar ve Mehmet Dinç’in gönül sohbetlerinden damıtılmış, yazıya dökülmüş hali aslında. Her biri kendi alanında birer duayen olan bu kıymetli hocalarımız, hayatın koşturmacasında unuttuğumuz değerleri, yalnızlaşan insanı, hakikat algısının nasıl çarpıtıldığını ve gerçek tesellinin ne olduğunu o kadar samimi bir dille anlatıyorlar ki, okurken sanki onların dizinin dibinde oturmuş, muhabbetlerine ortak oluyorsunuz.
Kitabın sayfalarında ilerlerken, modern insanın içindeki firavunluk, yani nefisle mücadeleden bahsedildiğini görüyoruz. Ne ile meşgul olduğumuzun, aslında kim olduğumuzu belirlediği vurgulanıyor. Dışımızı süslerken içimizi ihmal ettiğimiz, daha çok koşarken daha az huzurlu olduğumuz gerçeği yüzümüze çarpıyor. Ama bu çarpış, acıtmaktan ziyade, bir uyanışa vesile oluyor. Yarayı kaşımıyor, aksine iyileşmesi için bir ışık tutuyor.
“Belki Derdimize Çare Bir Çiçek”, bize küçük şeylerden mutlu olabilmeyi, sıradanın içinde saklı olan sıra dışını fark edebilmeyi, en zor imtihanlarda bile dimdik kalabilmeyi hatırlatıyor. Bir çiçeğin naifliğinde, bir tebessümün sıcaklığında, sessiz bir varlığın derinliğinde gizli olan hikmetleri görmeyi öğütlüyor. İnsanın kendi hikayesini yazması gerektiğini, cüzi iradesiyle yaptığı seçimlerin hayatını şekillendirdiğini nazikçe anlatıyor.
Özellikle günümüz dünyasında mesuliyet ahlakının zayıfladığına,
Reklam
Reklam