Felsefeye giriş kitaplarından ama felsefe tarihi gibi filozofları sıralamamış bu kitapta. Bazı felsefi soruların argümanları ve eleştirilerini vermiş. Bunları da filozofların argümanları ile yapmış. Çoğunu belirtmemiş bunların hangi filozofun görüşü olduğunu.
Bunlar :
Tanrı var mı yok mu? Yani teoloji.
Doğru ve yanlış. Yani ahlak, etik.
Hayvanlar ve hayvan hakları. Bu da ahlak konusuna girebilir.
Siyaset. Siyaset felsefesi.
Görünüş ve gerçeklik. Epistomoloji ve ontoloji. Yani bilgi ve varlık felsefrsi.
Bilim felsefesi.
Zihin felsefesi.
Sanat felsefesi.
Kitabın en güçlü yanı mizahla birlikte bize şu soruyu sordurmasıdır: “Gerçekten kendi istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa bizden bekleneni mi?”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Devletin (gizli) teşkilatından olan berberlerimizi saygıyla anıyor bir sonraki randevumda bu kitap üzerinden yeni sorular sormayı planlıyorum.
Kitap devlet yönetiminin iç ve dış politikalarında ne kadar şeffaf olup olmadığını, (siyasetçi, tarikatçi, cemaatçi, gazeteci, ilerici,gerici...)olarak bildiğimiz kimselerin nasıl birer kukla olarak yerleştirildikleri hakkında sistemli güzel bir kurguyla bilgi veriyor.
Hızlı bir şekilde bitirilebilecek bir kitap okuması zevkli ve akıcı.
Yazarın yazmış olduğu kitaplar olsun katkıda bulunduğu dizi ve filmler olsun her zaman beğenmişimdir. Okunmalı, izlenmeli ve üzerine düşünülmelidir bence.
2/10
2026 149. kitabı
Babamın Yeri 
Annie Ernaux
Annie Ernaux’nun "Babamın Yeri" eserini 1 saatte bitirdim. Yalın Tutku’dan sonra okuduğum bu ikinci kitabıyla yazarın tarzının bana hitap etmediğini kesinleştirdim. 72 sayfalık bu metin, konu bütünlüğü çok daha kuvvetli ve detaylı olmasını dilediğim, ortalama altı bir kitap oldu. Kitap babanın ölümüyle başlıyor, böyle bir başlangıçta büyük bir hüzün ve yas duygusu beklerdim fakat hiçbir şekilde karşıya duygu geçmedi. Belki de yazarın asıl amacı duygu aktarmak değildi ama psikolojik/otobiyografik bir eserde ben kesinlikle o derinliği hissetmek isterdim. Bana aşırı sıkıcı gelen metin, yas sürecinden ziyade babasını kaybetmiş bir kızın onunla ilgili aldığı günlük notları gibiydi. Yer yer iltifat yer yer beğenmemişlik barındıran, ölen babanın toplumdaki ve kızının gözündeki yerini anlatırken o acıyla başa çıkmayı derinden veremeyen bir yapı. Yalın Tutku’da saplantılı bir bağlanışı, Babamın Yeri’nde ise bir babanın portresini işleyen Ernaux’da aradığım o vurucu etkiyi son sayfaya kadar bekledim maalesef umduğumu bulamadım. Kendi okuma deneyimim açısından bu kitaba puanım kesinlikle 2/10.
Malma İstasyonu
Kitap, ilk bakışta çok tanıdık bir imgeyle açılıyor: Bir tren ve enfes bir yaz manzarasında yol alan yolcular. Ancak Schulman’ın treni, sadece mekânsal bir yolculuk vadetmiyor; o vagonlar aslında zamanın, anıların ve en önemlisi de miras bırakılan travmaların içinde hareket ediyor. Harriet, Oskar ve Yana... Bu üç karakterin yolları Malma İstasyonu’na doğru ilerlerken, okur olarak biz de doğrusal olmayan, adeta bir yapbozun parçalarını andıran bir kurgunun içine çekiliyoruz. Yazar, zaman çizgileriyle öyle ustaca oynuyor ki, bir karakterin yetişkinliğindeki o anlamsız öfkesinin ya da kontrol tutkusunun köklerini, birkaç sayfa sonra başka bir zaman diliminde, küçük bir çocuğun kalbinin kırıldığı o kırılma anında buluyoruz.
Romanın en can yakıcı ve bence üzerine en çok düşünülmesi gereken teması: Kuşaklararası travma mirası. Schulman, anne ve babaların kendi hayatlarında çözemedikleri, sırtlarında taşımaktan yoruldukları o psikolojik bagajları nasıl haksız bir şekilde çocuklarının omuzlarına bıraktığını anlatıyor. Kitaptaki şu cümle aslında tüm metnin özeti gibi: "Gelecek çoktan belirlenmiştir, ona etki edebilmek mümkün değildir. Fakat geçmiş değişkendir, her zaman hareket halindedir." Gerçekten de karakterlerin zihninde geçmiş hiç durmuyor; sürekli yeniden üretiliyor, bugünü zehirliyor ve geleceği ipotek altına alıyor. Özellikle küçük Harriet’ın o "istenmeyen çocuk" olma hissiyle baş etmeye çalışırken babasını memnun etmek için çırpınışı, onun gözünden dünyayı okumak, insanı kelimenin tam anlamıyla bir kalp sıkışıklığıyla baş başa bırakıyor.
Schulman’ın tarzını seviyorum çünkü dili gereksiz bir dramla süslemiyor. Oldukça yalın, yer yer mesafeli ama tuhaf bir şekilde çok şiirsel ve vurucu bir anlatımı var. Karakterlerin iç dünyasını, o sığamama ve aidiyetsizlik
'Sıradan' kişisel gelişim kitapları muamelesi yapılmayacak bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Hayatı boyunca okuduğu kitaplardan alıntılar var ve neredeyse her alıntıya dair hayatında karşılık olarak bir yaşanmışlık var, hikaye var.
Türk Silahlı Kuvvetlerinin kaliteli insanlar yetiştirdiğini bir kez daha görmüş oldum Ali Tükşen'in hayatını okuyunca, umarım (yaşanılan tüm kumpaslara, hainliklere rağmen) hala nitelikli insanlar yetişmeye devam ediyordur.
Umarım bir gün tanışmak imkanı bulabilirim yazarla.
