Şiirlerin tümü Lavinia ile Mabel Loomis arasındaki husumet yüzünden yıllarca yayımlanamadı. Yaşlandıkça tuhaflaşan ve hırçınlaşan kadınların her ikisi de Emily’nin tüm yapıtlarının bir diğeri tarafından yayımlanmasına karşı çıkıyordu; nihayet üçüncü kuşağın Emily Dickinson’ın yapıtlarının altmış yıl kadar süren aile husumeti yüzünden basılamayacağının ayırtına varmasıyla durum değişecekti.
Lavinia’nın korktuğu başına geldi ve Susan Emily’nin şiirlerini gün yüzüne çıkarmak için herhangi bir katkıda bulunmak istemedi. Şiirleri yayımlatmak için çaresizlik içinde çırpınan Lavinia bu kez de Mabel Loomis Todd’a başvurdu. Şiiri seven, Emily’ye de değer veren Mabel kabul etti. Böylece şiirler küçük bir kitap halinde yayımlandı. Okurlar Emily Dickinson’ın benzersiz sesini keşfeder etmez kitap ün kazandı.
Reklam
"Unutmak çok zor be Mabel"
"Unutmayacağız Ada.
Unutmadan yaşamayı öğreneceğiz.
Başka şansımız yok. Kaldı ki biz
Sessizlik..
"Biz hep hatırlarız dedi.
“Bence daha çok kederden geliyor” dedi Mabel. “Kaybettiklerimizden, hiç bizim olmayanlardan ve hiçbir zaman olmayacaklardan. Dediğim gibi kadınlara özgü bir şey. O yüzden sözlüğünde o da olsun.”
“Sana bir şey sorayım mı? Arada sırada bencil olmak ne za
mandan beri suç oldu?” Mabel bana döndü ve ellerini kalçasma
yasladı. “Beni çileden en çok neyin çıkardığım sana söyleyeyim,
insanlara nasıl hissetmeleri gerektiğini söyleyen tipler. Herkes
son zamanlarda pek bir bilmiş oldu, artık katlanamıyorum. Ba
zen bir kadın da yorulup mola vermek isteyebilir, öyle değil
mi?” Ahundaki çizgiler derinleşti. “Bu, güçsüz ya da ihmalkar
olduğun anlamına gelmez. Başarıya doğru döşediğin yolda hayır
demenin normal bir şey olduğunu seni izleyen kadınlara göster
men anlamına gelir. Arada sırada tüm kapılan kapatıp Kendimle
ilgileniyorum. Defolun diyen bir tabela asmanda sorun yok
Reklam
Reklam