Iskaladık hayatı
Onur Özkoparan Onur Özkoparan’ ın, “Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum,” isimli romanı Macit karakteri, ailesi ve mahalle arkadaşları üzerinden tutunamayan bir karakterin yaşamını mercek altına alıyor. Romanı okurken sık sık Hamlet’in o meşhur cümlesini işittim: “Ekonomi, Horatio, Ekonomi!” (Macit’in babası da ölü Danimarka kralı kadar tekinsiz.)
Eser, Karnavalesk yapısı ve güvenilmez anlatıcısıyla renkli bir okuma deneyimi sunuyor. Macit’in çelişkili doğası ve kirli dili, sokaklarımızın zenginliğini ve yazarın gözlem gücünü ortaya koyuyor. Bu kadar kalabalık bir hikâyede isimleri akılda tutarken zorlansam da karakterlerin sıkışmışlıkları ve benzer dertleri buna takılmamı engelledi. Okurun yaşadığı kafa karışıklığının yazarın bilinçli seçimi olduğunu düşünüyorum. “Hayatım boyunca gerçekle rüyayı ayırt etmekte zorlandım” diyen Macit mi yoksa yazar mı diye düşündüm. Başıma sık gelen bir şey bu, rüyadan uyandığımda fiziksel bedenime alışmam uzun sürüyor. Rüyanın gerçekliği o kadar yoğun ki dünyanın varlığından ciddi anlamda şüpheye düşüyorum. Macit’in babası ve Hakkı Amca karakterleri aynı kişi mi olabilir mi karışıklığına düştüm mesela. Rüyada her şey mümkün çünkü. Sonra bu yaşlı adamların aslında toplumun ebeveyn temsilleri olduğuna karar verdim. Ve onları sembolik anlamda öldürmeden büyümek mümkün değil…
Anne figürü üzerinden gösterilen evliliğe bağlı çaresizlik, her kadını toplumun beklentilerini sorgulamaya davet ediyor. Macit’in kadına bakışı hüzünlü. Sanata yaklaştığı, dikey hayata geçebildiği yer aslında ona şaşırarak baktığım yer. Konuşurken kirli bir dil kullanıyor ama öyle şiirler yazıyor ki “Ne çok küfretti” dediğim karaktere başka gözle bakmaya başlıyorum. Güvenilmez bir karaktere güvenme arzusu doluyor içime.
“Leş gibi yalnızlık kokuyordum” kitabın en sevdiğimEdebiyat & Roman
Puan vermedi·84 syf.··
Beğendi
·2026 21. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 22 Haziran 2026 01:00
Onur Özkoparan Onur Özkoparan’ ın, “Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum,” isimli romanı Macit karakteri, ailesi ve mahalle arkadaşları üzerinden tutunamayan bir karakterin yaşamını mercek altına alıyor. Romanı okurken sık sık Hamlet’in o meşhur cümlesini işittim: “Ekonomi, Horatio, Ekonomi!” (Macit’in babası da ölü Danimarka kralı kadar tekinsiz.)
Eser, Karnavalesk yapısı ve güvenilmez anlatıcısıyla renkli bir okuma deneyimi sunuyor. Macit’in çelişkili doğası ve kirli dili, sokaklarımızın zenginliğini ve yazarın gözlem gücünü ortaya koyuyor. Bu kadar kalabalık bir hikâyede isimleri akılda tutarken zorlansam da karakterlerin sıkışmışlıkları ve benzer dertleri buna takılmamı engelledi. Okurun yaşadığı kafa karışıklığının yazarın bilinçli seçimi olduğunu düşünüyorum. “Hayatım boyunca gerçekle rüyayı ayırt etmekte zorlandım” diyen Macit mi yoksa yazar mı diye düşündüm. Başıma sık gelen bir şey bu, rüyadan uyandığımda fiziksel bedenime alışmam uzun sürüyor. Rüyanın gerçekliği o kadar yoğun ki dünyanın varlığından ciddi anlamda şüpheye düşüyorum. Macit’in babası ve Hakkı Amca karakterleri aynı kişi mi olabilir mi karışıklığına düştüm mesela. Rüyada her şey mümkün çünkü. Sonra bu yaşlı adamların aslında toplumun ebeveyn temsilleri olduğuna karar verdim. Ve onları sembolik anlamda öldürmeden büyümek mümkün değil…
Anne figürü üzerinden gösterilen evliliğe bağlı çaresizlik, her kadını toplumun beklentilerini sorgulamaya davet ediyor. Macit’in kadına bakışı hüzünlü. Sanata yaklaştığı, dikey hayata geçebildiği yer aslında ona şaşırarak baktığım yer. Konuşurken kirli bir dil kullanıyor ama öyle şiirler yazıyor ki “Ne çok küfretti” dediğim karaktere başka gözle bakmaya başlıyorum. Güvenilmez bir karaktere güvenme arzusu doluyor içime.
“Leş gibi yalnızlık kokuyordum” kitabın en sevdiğim
Bir Aşkın Tarihi Kitap ile aynı adı taşıyan ilk hikâye "Bir Aşkın Tarihi" Macit ve Güzin'in arasında geçen aşk macerası anlatılmakta. Bu macera anlatılırken duygunun doğuşu, gelişimi, sönüşü ve nefrete dönüşü yalın bir dil ile anlatılır. Kitapta yer alan diğer altı hikayede ise (Beşik, Cadı, Bir Mesut, Bir Taleb-i İzdivaç, Komşunun Kızı, Bir Namus Meselesi) aşk, aile gibi konular ele alınmıştır. 
Mehmet Rauf
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
@okumacemberiolusturalim etkinliğimin biten ikinci kitabı: kendi kendini yetiştiren, 13 yaşında hayata atılan, öğretmenlik, gazetecilik yaparak hayatını yazıları ile kazanıp yazılarına adayan #peyamisafa dan #fatihharbiye oldu. @otukenyayinlari tarafından yapılan girişte, kitap, yazarın olgunluk çağının meyvesi olarak tanımlanıyor.
Konusuna kısaca değinmek istiyorum. Konservatuvarın alaturka kısmında ud eğitimi alan Neriman, Doğu kültürünü sevip benimseyen babası Faiz Bey, Konservatuvarda kemençe eğitimi alan Şinasi ve Neriman'ın okulda tanıştığı Macit karakterleri arasında geçiyor konu. Doğu - Batı kültürlerinin birbiriyle çatışması, özendirmesi, farklı hayat yaşama isteği uyandırması çok güzel işlenmiş.
Okumaya başladığımda epey zorlandım ama diline, daha doğrusu kullanılan eski kelimelere alıştıktan sonra su gibi akıp gitti. Bir diğer kitabı olan Yalnızız'ı okuma listeme aldım bile.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
Okuduğum ikinci Peyami Safa eseri oldu. Peyami Safa'nın kalemi hakkında şunu söyleyebilirim: Bazı dizi ve filmler vardır ya, izlemeye başladığımız esnada oyuncu kadrosu, kalitesi, hepsi çok iyi ve gerçekçi diye düşünürüz, Peyami Safa eserleri bana tam olarak o hissiyatı veriyor. Okurken yormuyor, dinlendiriyor. Üstelik yazar, bireysel hikayeler üzerinden toplumsal meselelere de çok güzel ışık tutuyor, kitabın birçok yerinde toplumun Batılılaşma isteğine değiniyor ve sık sık Doğu-Batı mukayesesine denk geliyoruz.
Kitabın konusuna gelecek olursak; Neriman ve Şinasi'nin yedi yıldır süren aşk hayatı, Neriman'ın ilgisinin Macit'e kaymasıyla başlayan bir gönül karmaşasına evrilir. Neriman daha geleneksel, sakin bir hayat süren Şinasi'yi değil de ışıltılı ve Şinasi'ye göre daha modern bir yaşama sahip olan Macit'e gönlünü kaptırır. Bir yandan Neriman'ın kendi duyguları, bir yandan da Şinasi'nin varlığı ve babasının bu evlilik üzerindeki sessiz beklentisi...
Daha fazla detay vermeden şunu söyleyebilirim: Neriman'ın, Şinasi'nin sunduğu o durağan hayattan bunalmasının ve bir anda Macit'in ışıltılı dünyasına, baloların o cezbedici büyüsüne kapılmasının nedeni, küçüklüğünden beri içinde bastırdığı o ışıltılı hayatı Macit'te bulmuş olmasıdır. . Çoğu kitapta olduğu gibi, Neriman'ın bu duygusal değişiminin, büyüdüğü çevrenin ve geleneksel değerlerin ağırlığından kaynaklandığını düşünüyorum. Kitabın sonu ise pek tahmin ettiğim gibi bitmedi. Zihnimde farklı bir senaryo kurmuştum... Neyse, daha fazla spoiler vermeden yorumumu burada bitireyim.
Şiir İllâ Ki Bir Dize Midir?
Türk edebiyatına bugüne kadar sadece iki eser kazandıran (Hâlâ Sarıysa Mimozalar ve Günü Unutma Vakti) yazarın, 2017 yılında bir gazetenin kültür ve sanat ekinde görüp kütüphaneme kattığım kitabı, “Hâlâ Sarıysa Mimozalar.”
Yazar, edebiyatımızın “münzevi” yazarlarından biri, kanaatimce. Kitabına gelecek olursak, hakkında “basmakalıp” sözler söylemektense, tanınmış bir başka ismin, Feyza HEPÇİLİNGİRLER’in kitap hakkında sözlerine kulak verelim: “Özünü şiirden alan bir anlatım. Düzyazı yazıyor ama yazdıkları nasıl oluyorsa şiir oluyor.”
Hakikaten de öyle. Yazarın, bize sunduğu bu kitap, birbirinden özel “mensur şiirler” ile dolu.
Keyifli okumalar.
Fatih Harbiye
Fatih Harbiye Türk edebiyatının Doğu ve Batı çatışmasını Şinasi ve Neriman’ın aşkı üzerinden anlatıyor. Özellikle yeni cumhuriyet ile birlikte yapılan devrimlerle keskin bir şekilde ülkenin modernleşme çabaları içerisinde geçirdiği değişimin halk üzerindeki etkilerini inceliyor. Fatih bölgesi geçmişin ve geleneğin kalesidir; Neriman burada doğmuş, yaşamı burada öğrenmiştir. Harbiye, yani Beyoğlu ise Batılılaşmanın merkezidir. Hızlı ve göz alıcı yaşam tarzıyla, modernleşme adı altında yozlaşma içindedir.
Her karakterin savunduğu değerler vardır. Bu değişimlerin onlar üzerindeki psikolojik etkileri okuyucuya aktarılır.
Neriman Doğu kültürü ile büyümüş, gençliğinin zirvesinde Batı ile tanışmış, yeni olanın cazibesine kapılmış; Garp ile Şark arasında sıkışmıştır. Romanın ana fikri bunun üzerine kurulmuştur.
Şinasi, Fatih’in vücut bulmuş halidir. Geleneklerine bağlı, sakin, dürüst ve sabırlı bir karakterdir. Yeni olanın karşısında gelişmemiş, durduğu yerde kalmış gibi görünür.
Macit, Batılılaşmanın sembolüdür. Şık giyinen, hızlı bir hayat yaşayan, zengin ve yüzeyseldir. Balo ve davetlere çok önem verir, ahlaki olarak yozlaşmıştır.
Neriman’ın cazibesine kapıldığı bu yeni dünya, köksüz ve maneviyattan yoksun bir modernliğin göstergesidir.
Peyami Safa Batı’nın bilim ve tekniğini almak için başlatılan bu hareketi destekler ama Batı’nın bize uymayan, ahlaki ve milli değerlerden uzak geleneklerinin milli kültürün üzerindeki yıkıcı etkisinin sanıldığından daha tehlikeli olduğunu savunur.
Fatih Harbiye Türk edebiyatının Doğu ve Batı çatışmasını Şinasi ve Neriman’ın aşkı üzerinden anlatıyor. Özellikle yeni cumhuriyet ile birlikte yapılan devrimlerle keskin bir şekilde ülkenin modernleşme çabaları içerisinde geçirdiği değişimin halk üzerindeki etkilerini inceliyor. Fatih bölgesi geçmişin ve geleneğin kalesidir; Neriman burada doğmuş, yaşamı burada öğrenmiştir. Harbiye, yani Beyoğlu ise Batılılaşmanın merkezidir. Hızlı ve göz alıcı yaşam tarzıyla, modernleşme adı altında yozlaşma içindedir.
Her karakterin savunduğu değerler vardır. Bu değişimlerin onlar üzerindeki psikolojik etkileri okuyucuya aktarılır.
Neriman Doğu kültürü ile büyümüş, gençliğinin zirvesinde Batı ile tanışmış, yeni olanın cazibesine kapılmış; Garp ile Şark arasında sıkışmıştır. Romanın ana fikri bunun üzerine kurulmuştur.
Şinasi, Fatih’in vücut bulmuş halidir. Geleneklerine bağlı, sakin, dürüst ve sabırlı bir karakterdir. Yeni olanın karşısında gelişmemiş, durduğu yerde kalmış gibi görünür.
Macit, Batılılaşmanın sembolüdür. Şık giyinen, hızlı bir hayat yaşayan, zengin ve yüzeyseldir. Balo ve davetlere çok önem verir, ahlaki olarak yozlaşmıştır.
Neriman’ın cazibesine kapıldığı bu yeni dünya, köksüz ve maneviyattan yoksun bir modernliğin göstergesidir.
Peyami Safa Batı’nın bilim ve tekniğini almak için başlatılan bu hareketi destekler ama Batı’nın bize uymayan, ahlaki ve milli değerlerden uzak geleneklerinin milli kültürün üzerindeki yıkıcı etkisinin sanıldığından daha tehlikeli olduğunu savunur.