Bir seriye başlayınca meraktan bütün karakterleri okumak isterim. Bu seride de öyle oldu, çoğunu okudum. Yazarın sayfa sayısını az tutması ve akıcı yazımını çok beğeniyorum. Saatler içinde hemen bitiveriyor insanı sıkmadan. Sergei ve Angelina. Adam her kitapta olduğu gibi sorunlu ve kadında onu iyileştirici güçte. Kitaptaki kısa olmaları dışında sevdiğim diğer kısımda erkeklerin kadınları hayatlarının merkezi haline getirecek kadar değer vermesi.
Hayalleri olan genç bir kadın ve kuralları kendi koyan bir mafya lideri… Tess, annesinin evliliğiyle kendini Yunan mafyasının tam ortasında bulur. Özgürlüğü ile kalbi arasında sıkışırken, tehlike ve tutkunun iç içe geçtiği bir oyunda kurallar her an değişebilir.
Reklam
Herkese selamlar
Bugun size uzun zamandır kitapligimda bekleyen #tatteredandtorn serisinin ilk kitabi #tatteredstars
#parçalanmışyıldızlar yorumu ile geldim. Seri tam benim sevdigim gibi kucuk kasaba hikayelerini konu aliyor. Bu nedenle cikar cikmaz aldim. Hatta ilk kitabu sevdim de ama biraz uzunluğu nedeniyle beni baydi Uzun kitaplarda askin yavas işlenmesi kaydıyla sorunum yok. Ancak burada ask hızlı bir ivme kazandi fakat aile iliskileri, yasanan olaylarin seyri yavas ilerledi. Bu nedenle biraz sıkıldım, fakat yine de sevdim diyebilirim.
Kitap nefretten aska temasiyla (ki en sevdigim olabilir) basladi fakat cok hizli tükendi. Ilk baslarda kasabanin serifi olan Hayes'in aile travmasi nedeniyle Everly'den suçu olmamasina ragmen nefret etmesini anlayabildim. Hatta bu sebeple kitabin tam istediğim kıvamda, güçlü bir sekilde başladığını belirtmeliyim. Hayes ilk baslarda kiza tam bir pislik gibi davrandı. Bu öfkeden dolayi Everly'nin ona olan kızgınlığı daha tutarliydi. Ancak Hayes'in birkaç kişiden "o kiz suçsuz, bize yardimci oldu ona böyle davranma!" telkinleri almasi ile gardını çabuk dusurmesini ve Everly'ye zınk diye asik olmasini gercekci bulamadım. Aşkın ve cinsel gerilimin nerdeyse olmadigi fakat daha cok aile ilişkilerine ve kalben iyileşmeye önem veren kisimlari guzeldi. Ama iste o kisimlari da daha ön planda tuttuğu icin bir miktar sıkıcı geldi.
Isin özeti her seye ragmen kitabı beğendim, ancak bir şeylerin eksik olduğu barizdi. Sanki potansiyelini kullanamamis üstünkörü bırakmış gibiydi. Gerilimi iyi yazılmıştı, ancak romantizm benim zevkime göre biraz sönüktü. Hatta cinsellik namına birsey de nerdeyse yoktu. Yetiskin içeriğin yogun olmadigi, askin geri planda tutulduğu kitaplardan hoslaniyorsaniz sans verin derim.
#bookpost #kitapyorum
Parçalanmış Yıldızlar
Parçalanmış Yıldızlar
•Bazı kitaplar vardır, daha ilk sayfalardan itibaren seni kendi atmosferinin içine çeker ve bir süre sonra sadece okumaz, yaşamaya başlarsın… Köprü Kralı benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sayfaları çevirdikçe gerçek dünyadan uzaklaşıp tamamen o karmaşık, yoğun ve duyguların sürekli birbirine karıştığı atmosferin içinde buldum kendimi. Bir noktadan sonra kitabı okumuyordum resmen kitabın içinde yaşıyordum.
•Son zamanlarda içine en çok kapıldığım kitaplardan biri olmasının yanında, bu kitap aynı zamanda M. Akyüz’ün kalemiyle tanıştığım ilk kitaptı. Ve dürüst olmak gerekirse böyle etkilenmeyi hiç beklemiyordum. Yazarın anlatımı o kadar akıcıydı ki sayfalar su gibi aktı. Ama sadece akıcılığı değil, karakterlerin hislerini okuyucuya geçirme şekli de aşırı güçlüydü. Bazı sahnelerde gerildim, bazı sahnelerde duygusal olarak tamamen çöktüm, bazı yerlerde ise karakterlerin yaşadığı karmaşayı birebir hissettim.
•Pars Tuna gerçekten unutulacak bir karakter değil. Dışarıdan bakıldığında sert, mesafeli ve herkesin korkup geri çekileceği biri gibi duruyor ama satırlar ilerledikçe onun içindeki kırılmış tarafları görmek beni ona daha da bağladı. Özellikle sevdiği insanlara karşı gösterdiği korumacı tavır, her şeyi kendi içinde yaşamaya çalışması ve duygularını bastırma şekli karakteri çok gerçek hissettirdi bana. Onu okurken bazen aşırı sinirlendim, bazen “neden böylesin?” diye söylendim ama aynı zamanda hissettiği ve hissettirdiği şeyleri de görmezden gelemedim, napalım seviyoruz.
•Miray ise hikâyenin duygusal tarafını inanılmaz güzel taşıyordu. Güçlü durmaya çalışırken içten içe yıpranan kadın karakterleri okumayı zaten çok seviyorum ama Miray’ın yaşadığı duygular bana gerçekten geçti. Özellikle bazı sahnelerde hissettiği çaresizlik, kırgınlık ve buna rağmen dimdik
Hayal kırıklığı!!Edebiyat
“Bir roman, anlatmak istediği fikirlerin ağırlığı altında ezilir mi?”
Herkese selamlar sevgili kitap dostlarım.
Bugün 
Ahmet Ümit ’in okuduğum dördüncü kitap olan 
Beyoğlu'nun En Güzel Abisi ’nden bahsetmek istiyorum.
Açık konuşacağım; 
Bir Aşk Masalı ’nı saymazsak ( onu hiiç beğenmemiştim) Ahmet Ümit’ten şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında en az beğendiğim eser bu oldu. Üstelik bu kadar övülen, bu kadar sevilen bir kitaptan bunu hiç beklemiyordum.
Belki Başkomiser Nevzat serisine kronolojik sırayla başlamamış olmamın bunda bir etkisi vardır, bilemiyorum. Çünkü bu kitap, Başkomiser Nevzat’la tanıştığım ilk kitaptı. Ama dürüst olmak gerekirse, yıllardır duyduğum övgülerden sonra karakterle aramda beklediğim o bağı da kuramadım. Kötü bir karakter değildi elbette ama bende “işte bu yüzden herkes onu bu kadar seviyor” duygusunu uyandırmadı maalesef...
Kitabın beni en çok zorlayan tarafı ise klişeler oldu. O kadar fazla klişe vardı ki birçok yerde kendimi bir roman okurken değil de Arka Sokaklar’ın bir bölümünü izliyormuş gibi hissettim. Mafya tiplemeleri, polislerin kendi aralarındaki konuşmaları, bazı olayların ilerleyiş biçimi… Bir süre sonra beni hikâyenin içine çekmek yerine hikâyeden uzaklaştırmaya başladı. Açıkçası kitabın büyük kısmını sıkılarak okudum.
Ama beni asıl rahatsız eden şey bu da değildi.
Daha önce Ahmet Ümit kitaplarıyla ilgili yazdığım incelemelerde de bundan bahsetmiştim. Ahmet Ümit’in romanlarında çoğu zaman çok yoğun bir mesaj verme isteği hissediyorum. Elbette edebiyat yalnızca güzel cümleler kurma sanatı değildir. Edebiyat aynı zamanda topluma ayna tutar, sorgulatır, rahatsız eder, düşündürür. Buna sonuna kadar katılıyorum. Fakat güçlü bir romancı, söylemek istediği şeyi hikâyenin içine yedirir. Siz o mesajı satır aralarında hissedersiniz. Buradaysa birçok yerde
Ahmet Ümit ’in okuduğum dördüncü kitap olan Beyoğlu'nun En Güzel Abisi ’nden bahsetmek istiyorum.
Açık konuşacağım; Bir Aşk Masalı ’nı saymazsak ( onu hiiç beğenmemiştim) Ahmet Ümit’ten şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında en az beğendiğim eser bu oldu. Üstelik bu kadar övülen, bu kadar sevilen bir kitaptan bunu hiç beklemiyordum.
Belki Başkomiser Nevzat serisine kronolojik sırayla başlamamış olmamın bunda bir etkisi vardır, bilemiyorum. Çünkü bu kitap, Başkomiser Nevzat’la tanıştığım ilk kitaptı. Ama dürüst olmak gerekirse, yıllardır duyduğum övgülerden sonra karakterle aramda beklediğim o bağı da kuramadım. Kötü bir karakter değildi elbette ama bende “işte bu yüzden herkes onu bu kadar seviyor” duygusunu uyandırmadı maalesef...
Kitabın beni en çok zorlayan tarafı ise klişeler oldu. O kadar fazla klişe vardı ki birçok yerde kendimi bir roman okurken değil de Arka Sokaklar’ın bir bölümünü izliyormuş gibi hissettim. Mafya tiplemeleri, polislerin kendi aralarındaki konuşmaları, bazı olayların ilerleyiş biçimi… Bir süre sonra beni hikâyenin içine çekmek yerine hikâyeden uzaklaştırmaya başladı. Açıkçası kitabın büyük kısmını sıkılarak okudum.
Ama beni asıl rahatsız eden şey bu da değildi.
Daha önce Ahmet Ümit kitaplarıyla ilgili yazdığım incelemelerde de bundan bahsetmiştim. Ahmet Ümit’in romanlarında çoğu zaman çok yoğun bir mesaj verme isteği hissediyorum. Elbette edebiyat yalnızca güzel cümleler kurma sanatı değildir. Edebiyat aynı zamanda topluma ayna tutar, sorgulatır, rahatsız eder, düşündürür. Buna sonuna kadar katılıyorum. Fakat güçlü bir romancı, söylemek istediği şeyi hikâyenin içine yedirir. Siz o mesajı satır aralarında hissedersiniz. Buradaysa birçok yerde
9/10
2026 48. kitabı
Selammm,
İlk kitabına bayıldığım serinin devam kitabının yorumuyla geldim. Yorum spoiler içermiyor, bilginize:)
Serinin bende ilk iki kitabı vardı. İlk kitabını çok sevince direkt buna başladım. Hatta ertesi gün 6'da kalkıp işe gitmem gerektiği halde gece 3'e kadar da okudum. Okurken uyuyakalmışım. O kadar sevdim yani.
Aslında seri böyle çok ciddi bir fantastik değil. Komik, eğlenceli ve ciddiyetsiz. Zaten bu kadar sevmemin nedeni de bu. Hiçbir şey düşünmeden akıcı, sürükleyici ve eğlenceli bir kitap okumaya ihtiyacım vardı. Bu seride o ihtiyacımı karşıladı diyebilirim.
Kitap ilki gibi komik ve eğlenceliydi. İlk kitaba göre artık evrenin daha da içine giriyoruz. Hatta işlerde ufaktan ciddiyete binmeye başlıyor ama tüm o olayların içinde bile Emelle insanı güldürmeyi başarıyor. İlk kitap kadar olmasa da bu kitapta da çok güldüm.
Kısacası kitabı sevdim. Devam kitabına hemen başlayacağım.
Tavsiye eder miyim? Kesinlikle.
Reklam
Reklam