Hiç yalnız kalınır mı bana.
Yar kendini yok sanır,
hasreti buram buram sara her bir yanımı.
Sağolsun rüzgar kokunu hiç eksik etmiyor.
Anlayacağın canın yine burnumda
Olmuyor böyle. Sessizlik düşündüğünden daha ağır geliyor. Dışarıdan bakınca her şey dışardan gözüküyor. Zaman ilerliyor oysa içimdeki saat bazen duruyor, bazen aynı dakikayı uzun uzun tekrar ediyor. Garip bir hal bu yokluk denilen şey aslında eksilme değil, görünmeyen bir varlık. Belki bir nefes aralığında bekliyor, belki rüzgarın omzuna yaslanmış. Belkide ne bileyim bir kaç kelimemin içine sımsıkı sarılmış. Olmuyor böyle…
youtu.be/Z_J1rAjI0lM?si=...
İçimde duran şey ne kolayca vazgeçilen bir şey ne de mesafe konunca azalan. Daha mı iyi böyle. “Sözlerim uçuyor havaya, ama düşüncem yerde. Öz olmayınca söz yükselmiyor göklere” işime gelmiyor bu gidişat.